Home Blog Left Sidebar

CIEPŁO SYSTEMOWE NARZĘDZIEM POLITYKI ENERGETYCZNO-KLIMATYCZNEJ CZ. 1 Sticky

Jacek Szymczak, prezes Izby Gospodarczej Ciepłownictwo Polskie.

Polska należy do grupy krajów UE w których dostarczanie ciepła z wykorzystaniem systemów ciepłowniczych stanowi najbardziej istotny sposób pokrywania potrzeb na ciepło.

Jacek Szymczak,
prezes IGCP

fot. IGCP

Zgodnie z informacjami pochodzącymi z ostatniego Spisu Narodowego z roku 2011, około 42 proc. gospodarstw domowych korzysta z ciepła systemowego. Jako że ta forma zaopatrzenia w ciepło jest domeną miast, w tej grupie odbiorców końcowych jego udział wynosi prawie 60 proc. Jest wiele aglomeracji, gdzie udział ten sięga nawet 80 proc. Na znaczącą pozycję ciepła systemowego w zaopatrzeniu w ciepło wpływa między innymi fakt, że jest to jedno z najważniejszych narzędzi dla kreowania gospodarki niskoemisyjnej, między innymi dzięki pozytywnemu skonsumowaniu „efektów skali”. Dotyczy to obszarów: technologicznego, ekonomicznego i ekologicznego – w zakresie ograniczania i likwidacji zarówno wysokiej jak i niskiej emisji. W obszarze oddziaływania ciepłownictwa systemowego oprócz obiektów mieszkalnych jest znacząca liczba obiektów użyteczności publicznej, oświatowych, służby zdrowia, kultury oraz usługowych, których liczba i ogrzewana powierzchnia rośnie z roku na rok.

Biorąc pod uwagę potencjał sektora, jak również fakt, że jest to sektor interdyscyplinarny, można wskazać przynajmniej sześć ważnych obszarów społeczno-gospodarczych, w których ciepłownictwo systemowe odgrywa istotna rolę:
– klienci/odbiorcy końcowi – konieczny wzrost świadomości pozwalający na przeprowadzanie reform, poprzez prowadzenie długoterminowych programów edukacyjnych kształtujących racjonalne zachowania,
– budynki – dążenie do redukcji zużycia energii przez budynki, dekarbonizacja budynków nie jest celem samym w sobie,
– efektywność energetyczna – odnosi się do obszarów produkcji i dystrybucji ciepła w zakresie poprawy efektywności energetycznej,
– ochrona środowiska – analizowana z dwóch punktów widzenia:
emisji ze źródeł podmiotów gospodarczych (odniesienie do dyrektyw IED i MCP) oraz niskiej emisji (z indywidualnych pieców),
– bezpieczeństwo energetyczne – ważne z nie tylko z uwagi na pewność dostaw ciepła, ale również z punktu widzenia sektora elektroenergetycznego. Bezpieczeństwo to oznacza możliwości budowy nowych źródeł kogeneracyjnych (CHP ), co pozwala na uzupełnienie mocy w systemie elektroenergetycznym Polski i redukcje skutków wyłączeń awaryjnych w elektrowniach oraz zwiększenie elastyczności systemu (CHP plus akumulatory ciepła),
– polityka paliwowa – niezbędne jest szerokie podejście do struktury paliwowej zapewniające bezpieczeństwo energetyczne oraz właściwe wykorzystywanie krajowych zasobów paliw, co oznacza również zwiększenie niezależności energetycznej wszystkich państw UE.

Ciepłownictwo systemowe stanowi zatem efektywne narzędzie realizacji wielu celów krajowej i unijnej polityki energetyczno-klimatycznej.

grafika: Jacek Gonciarz/Studio Graficzne Svart

IGCP O PLANIE NA RZECZ ENERGII I KLIMATU Sticky

Do 18 lutego trwały konsultacje dokumentu „Krajowy plan na rzecz energii i klimatu na lata 2021-2030” (KPEiK). Swoje uwagi w imieniu branży ciepłowniczej zgłosiła Izba Gospodarcza Ciepłownictwo Polskie, podkreślając m.in. że określone w projekcie krajowe cele mogą być zbyt niskie w stosunku do celów zawartych w polityce energetyczno-klimatycznej całej unii.

Ponadto pozytywnie oceniając uwzględnienie ciepłownictwa systemowego w projekcie ciepłownicy wskazali na niewystarczające wykorzystanie jego potencjału w kontekście współpracy z sektorem elektroenergetycznym i w walce z niską emisją.

Przedstawiony do konsultacji projekt Krajowego Planu na rzecz energii i klimatu ma zapewnić rzetelne, wszechstronne, racjonalne pod względem kosztów, przejrzyste i przewidywalne zarządzanie unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, które zagwarantuje osiągnięcie założeń i celów unii energetycznej na rok 2030 oraz w perspektywie długoterminowej, zgodnie z Porozumieniem paryskim z 2015 r. w sprawie zmian klimatu. Jego opracowanie wynika z obowiązku nałożonego na państwa członkowskie UE rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu. Finalna wersja polskiego dokumentu ma zostać zgłoszona do Komisji Europejskiej w terminie do 31 grudnia 2019 r.

Krajowe założenia i cele

Projekt polskiego dokumentu bazuje na zaniżonych celach dla udziału OZE (21 proc., podczas gdy Dyrektywa OZE mówi o celu 32 proc.) oraz efektywności energetycznej (na poziomie 23 proc. przy obowiązującym 32,5 proc.), stąd niebezpieczeństwo, iż w takiej formie projekt może wywołać zastrzeżenia KE.

Według Ministerstwa Energii nadal jedynym instrumentem wspierającym poprawę efektywność energetycznej ma być system „białych certyfikatów”, co biorąc pod uwagę negatywne doświadczenia z jego działaniem, jest zawężeniem narzędzi i środków. Obecny system jest nie tylko kosztotwórczy, ale również niewydolny organizacyjnie i nie przynoszący wymiernych efektów poprawy efektywności w tych obszarach, które są najbardziej oczekiwane. IGCP stoi na stanowisku, które wyrażała już wcześniej w ramach kolejnych nowelizacji przepisów z zakresu efektywności energetycznej, że dla uzyskania racjonalnych kosztowo i realnych fizycznie efektów konieczne jest rozszerzenie wachlarza środków, z wykorzystaniem systemu dobrowolnych zobowiązań czy systemu podatkowego lub innych zachęt finansowych.


NASA/Goddard/Flickr

Według ciepłowników rozwój ekologicznych i efektywnych systemów ciepłowniczych jest istotnym narzędziem obniżenia emisji gazów cieplarnianych oraz poprawy efektywności energetycznej, przyczyniając się także do zrównoważonego rozwoju miast i poprawy jakości powietrza oraz wsparcia gospodarki o obiegu zamkniętym. W 2017 r. tylko 20 proc. systemów spełniało kryterium efektywnego energetycznie systemu ciepłowniczego lub chłodniczego. Jest to poziom dalece niesatysfakcjonujący i odbiegający od potencjału Polski w tym zakresie. Dlatego dla mobilizacji działań i narzędzi oraz środków w tym zakresie, zasadne jest określenie w KPEiK mierzalnego i ambitnego celu jakim jest „Wszystkie systemy ciepłownicze do 2030 r. powinny osiągnąć status efektywnych systemów zgodnie z definicją zawartą w ustawie Prawo energetyczne.” Zwiększenie liczby efektywnych energetycznie systemów ciepłowniczych i chłodniczych przede wszystkim powinno nastąpić poprzez rozwój źródeł kogeneracyjnych i OZE. Projekt dokumentu nie uwzględnia natomiast potencjału rozwoju kogeneracji także w aspekcie bezpieczeństwa energetycznego oraz dywersyfikacji krajowych źródeł energii elektrycznej. Tymczasem przy wykorzystaniu technologii kogeneracyjnej realnym jest wygenerowanie 3-4 tys. MWe w perspektywie do 2030 roku. Oznacza to realne wsparcie dla sektora elektroenergetycznego w kraju ( nowe źródła w sposób stabilny produkujące energię elektryczną ) ale również racjonalną dywersyfikację nośników energetycznych ( systematyczny wzrost udziału gazu oraz różnego rodzaju OZE ). Już dzisiaj energia elektryczna produkowana w kogeneracji stanowi ok.14 proc. w całym systemie. Koniecznym jest zapewnienie warunków dla co najmniej podwojenia tego udziału.

Polityki i działania

Według ciepłowników ważnym narzędziem poprawy jakości powietrza i walki z niską emisją będzie rozwój i modernizacja ciepłownictwa, w tym w szczególności poprzez budowę efektywnych energetycznie systemów ciepłowniczych. Na terenach, na których istnieją techniczne i ekonomiczne warunki dostarczenia ciepła z systemu ciepłowniczego, odbiorcy w pierwszej kolejności powinni korzystać z ciepła systemowego, o ile nie zastosują bardziej ekologicznego rozwiązania. W 2015 r. do sieci ciepłowniczej na obszarach miejskich przyłączonych było 61 proc. gospodarstw domowych – celem jest sukcesywne zwiększanie tego wskaźnika. Aktualnie istnieje obowiązek podłączenia do efektywnego energetycznie systemu ciepłowniczego, ale tylko dla obiektów, których przewidywana szczytowa moc cieplna instalacji i urządzeń do ogrzewania wynosi co najmniej 50 kW. Obowiązek ten powinien zostać rozszerzony na wszystkie scentralizowane systemy ciepłownicze, w odniesieniu do wszystkich obiektów budowlanych. Zwiększenie liczby przyłączonych odbiorców i odchodzenie od indywidualnego ogrzewania tam gdzie zlokalizowana jest sieć, przyczyni się do walki z niską emisją, a jednocześnie zwiększy się komfort życia mieszkańców dotychczas wykorzystujących piece na paliwa stałe. Równocześnie powinno być zapewnione funkcjonowanie mechanizmu egzekwowania obowiązku przyłączenia obiektów do sieci ciepłowniczej w trakcie procesu budowlanego, co umożliwi powszechną realizację tego obowiązku. W celu pełnego wykorzystania ciepła systemowego, w tym kogeneracji, w rządowej Strategii rozwoju i transformacji ciepłownictwa powinny być szczegółowo określone działania legislacyjne i pozalegislacyjne, narzędzia i środki dla realizacji tego celu. Jako element niezbędny do zrealizowania celów w tym zakresie jest stworzenie (a nie jedynie rozważenie) także mechanizmów wsparcia dla przebudowy infrastruktury wewnętrznej w budynkach. W zakresie efektywnej ochrony powietrza ciepłownicy wskazują na konieczność wprowadzenia zasady łączenia w jednorodne obszary zurbanizowane indywidualnych projektów likwidacji palenisk węglowych z wykorzystaniem ciepła systemowego.

Eksperci podkreślają też, iż KPEiK wąsko patrzy na wachlarz możliwych do wykorzystania technologii OZE, nie wspominając o potencjale energetycznym energii słonecznej, odpadowej i termicznej utylizacji odpadów komunalnych.

Ocena skutków planowanych polityk i środków

Założenia realizacji zaproponowanego w KPEiK scenariusza nie w pełni pokrywają się z celami UE w perspektywie 2030. Co więcej w przypadku ciepłownictwa niesłusznie zakłada się, że wzrost celu krajowego zostanie oparty tylko na ciepłownictwie systemowym, co jest niezgodne z obszarem energetycznym, jakim jest ciepłownictwo, a skutkowałoby niekorzystnie ekonomicznie dla odbiorców ciepła systemowego. Cele UE w ciepłownictwie powinni realizować wszyscy uczestnicy „rynku ciepła”, a nie tylko zawodowi dostawcy ciepła.

Ocena skutków planowanych polityk i środków Założenia realizacji zaproponowanego w KPEiK scenariusza nie w pełni pokrywają się z celami UE w perspektywie 2030. Co więcej w przypadku ciepłownictwa niesłusznie zakłada się, że wzrost celu krajowego zostanie oparty tylko na ciepłownictwie systemowym, co jest niezgodne z obszarem energetycznym, jakim jest ciepłownictwo, a skutkowałoby niekorzystnie ekonomicznie dla odbiorców ciepła systemowego. Cele UE w ciepłownictwie powinni realizować wszyscy uczestnicy „rynku ciepła”, a nie tylko zawodowi dostawcy ciepła.

Autor: Jacek Szymczak, prezes Izby Gospodarczej Ciepłownictwo Polskie
Opr. Agnieszka Kołogrecka
Fot. Chuckyeager/Flickr
Fot. Pixabay

NOWY PROGRAM PILOTAŻOWY “CIEPŁOWNICTWO POWIATOWE” Sticky

Wybrane przedsiębiorstwa ciepłownicze otrzymują z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej informację oraz zaproszenie do pilotażowego programu „Ciepłownictwo Powiatowe”. To instrument wsparcia, który wynika z potrzeby dostosowywania się do zaostrzających norm emisyjnych oraz ograniczenia negatywnego wpływu na środowisko polskiego sektora ciepłowniczego na szczeblu powiatowym.

Program kierowany jest do średnich przedsiębiorstw ciepłowniczych (do 50 MW), w których większościowym udziałowcem są jednostki komunalne. Warunkiem otrzymania wsparcia jest zrealizowanie inwestycji, która pozwoli na wcześniejsze dostosowanie się do wymogów UE.

W najbliższych latach polskie ciepłownictwo systemowe musi zrealizować szereg, niezwykle kapitałochłonnych, inwestycji w zakresie odpylania, odsiarczania i odazotowania instalacji, aby dostosować się do restrykcyjnych wymogów unijnych. Konkretnie chodzi tu o sprostanie przepisom tzw. Dyrektywy IED (dotyczącej emisji przemysłowych), aktualnych konkluzji dotyczących najlepszych dostępnych technik (tzw. Konkluzje BAT) oraz normom emisyjnym wynikającym z Dyrektywy o średnich źródłach spalania (tzw. Dyrektywa MCP). Według szacunków nakłady niezbędne na dostosowanie bloku energetycznego do nowych standardów wynoszą ok. 30-40 mln zł dla źródeł poniżej 50 MW, ok. 100 – 150 mln zł (dla 500 MW) oraz 300-600 mln zł dla (1000 MW).

Ciepło systemowe okrywa aż 42 proc. krajowego zapotrzebowania na ciepło (15 mln odbiorców i 21 tys. km długość sieci ciepłowniczych). Likwidacja nieefektywnych i najbardziej trujących indywidualnych źródeł ciepła i podłączenie odbiorców do sieci ciepła systemowego jest jednym z najbardziej skutecznych i efektywnych ekonomicznie mechanizmów działania na rzecz czystego powietrza i ograniczania niskiej emisji. Oprócz korzyści środowiskowych i ekonomicznych rozwój ciepła systemowego wpłynie na poprawę bezpieczeństwa energetycznego, a także będzie przeciwdziałał zjawisku ubóstwa energetycznego.

Jednym z podstawowych czynników ograniczających możliwość rozwoju systemów ciepłowniczych jest to, że przepisy pozwalają na udzielenie pomocy publicznej jedynie na modernizację systemów spełniających definicję „efektywnego systemu ciepłowniczego” (czyli takiego, w którym do produkcji ciepła lub chłodu wykorzystuje się co najmniej: w 50 proc. energię z OZE lub w 50 proc. ciepło odpadowe lub w 75 proc. ciepło pochodzące z kogeneracji lub w 50 proc wykorzystujące połączenie ww. energii i ciepła). W Polsce prawie 90 proc. systemów ciepłowniczych nie spełnia tego warunku. Dotyczy to głównie przedsiębiorstw w mniejszych miastach do 100 tys. mieszkańców.

Problem „nieefektywności” oraz braku możliwości ubiegania się o pomoc publiczną dotyczy głównie ciepłownictwa „powiatowego”.

W dużych miastach powyżej 500 tys. mieszkańców 100 proc. ciepła jest produkowane w oparciu o efektywne systemy. Zatem problem „nieefektywności” oraz braku możliwości ubiegania się o pomoc publiczną dotyczy głównie ciepłownictwa „powiatowego”. Przekształcenie nieefektywnego systemu w efektywny oraz sprostanie unijnym standardom emisyjnym wymaga kapitałochłonnych inwestycji, których realizacja z uwagi na słabą kondycję finansową mniejszych przedsiębiorstw (zwłaszcza tych komunalnych), bez dostępu do zewnętrznych źródeł finansowania jest niemalże niemożliwa. pilotażowy program wsparcia „Ciepłownictwo Powiatowe” skierowany został tylko do 130 przedsiębiorstw o całkowitej mocy cieplnej do 50 MW, w których większościowym właścicielem są jednostki samorządu lub miasta i w których udział prywatnego kapitału nie przekracza 30 proc.

Program wdrażany będzie do 2025 roku. Jego budżet oszacowano na 500 mln zł, z czego 300 mln zł będzie niskooprocentowanym wsparciem zwrotnym, a 150 mln bezzwrotnym finansowaniem (pożyczki umarzane do wysokości 5 mln zł oraz dotacje do 30 proc. kosztów kwalifikowanych lub do 50 proc. kosztów przy inwestycjach w technologię ORC pozwalającą na wykorzystanie ciepła o niskich parametrach np. odpadowego lub energii geotermalnej).

„Ciepłownictwo Powiatowe-pilotaż” oferuje wsparcie dla przedsięwzięć z zakresu: ograniczenia lub uniknięcia szkodliwych emisji do atmosfery, zmniejszenia zużycia surowców pierwotnych, poprawy efektywności energetycznej, nowych źródeł ciepła i energii elektrycznej, modernizacji i rozbudowy sieci ciepłowniczych oraz energetycznego wykorzystania zasobów geotermalnych.

Autor: Bogusław Regulski, wiceprezes Izby Gospodarczej Ciepłownictwo Polskie
Opr. Agnieszka Kołogrecka
fot. Sebastian Marek/Flickr

ECO KUTNO LAUREATEM PROGRAMU INWESTOR W KAPITAŁ LUDZKI

W marcu br. w kutnowskim przedsiębiorstwie odpowiedzialnym za dostawę ciepła systemowego w ramach programu Inwestor w Kapitał Ludzki zostało przeprowadzone niezależne badanie opinii pracowników, w którym uczestniczyło 86% osób zatrudnionych w Spółce. Realizowana polityka personalna ECO Kutno została doceniona przez pracowników, wynikiem czego decyzją Kapituły Programu Spółkę przyjęto do grona Laureatów.

Organizatorem programu jest agencja badawcza Experience Institute realizująca badania ilościowe i jakościowe z obszaru HR-u i marketingu. Program Inwestor w Kapitał Ludzki to funkcjonujący od 2002 roku pierwszy w Polsce program badawczo-certyfikacyjny, nagradzający przedsiębiorstwa za prowadzoną politykę personalną. Opiera się na wypracowanym przez lata kanonie badania mającego na celu zwrócenie uwagi na opinie pracowników na temat najważniejszych obszarów funkcjonowania organizacji. Misją programu jest przede wszystkim zwrócenie uwagi pracodawców na potrzeby pracowników, a co za tym idzie, wspieranie firm w tworzeniu przyjaznych miejsc pracy.

Wśród pracowników przeprowadza się anonimowe badanie w formie ankiety. Uzyskanie certyfikatu jest możliwe po osiągnięciu głównego indeksu programu na poziomie minimum 70%, stanowiącego jednocześnie średnią z indeksów dla pięciu badanych obszarów – minimum dla obszaru to 65%, do których należą:

  1. ogólna satysfakcja z pracy,
  2. zaangażowanie pracowników,
  3. relacje (komunikacja i współpraca),
  4. kompetencje (rozwój i obowiązki),
  5. pracownik jako ambasador.

W badaniu zrealizowanym w ECO Kutno w marcu 2021 r. wzięła udział zdecydowana większość pracowników (86%), których opinie zaowocowały przyznaniem godła programu, ponieważ próg ogólnej certyfikacji dla Spółki wyniósł 81%.

Otrzymane wyróżnienie jest szczególne, ponieważ o przyznaniu nagrody w 100% decyduje siła głosu pracowników na temat pracodawcy.

Źródło: ECO Kutno
Fot. ECO Kutno

REDUKCJA EMISJI GAZÓW CIEPLARNIANYCH O 13,3% W 2020 R.

Emisje gazów cieplarnianych przez operatorów objętych unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) spadły w 2020 r. o 13,3 proc. w porównaniu z poziomami z 2019 r. Redukcja ta wynikała ze spadku emisji z instalacji stacjonarnych o 11,2 proc. oraz spadku emisji z lotnictwa o 64,1 proc.

Lotnictwo, jako jeden z sektorów najbardziej narażonych na pandemię wirusa Covid-19, odnotowało najbardziej gwałtowny spadek emisji (-64,1 proc.). W sektorze energetycznym odnotowano spadek o 14,9 %, odzwierciedlający zarówno zmniejszone zużycie energii elektrycznej w związku z pandemią, jak i wcześniej zidentyfikowane tendencje w zakresie dekarbonizacji. Obejmują one zarówno przejście z wytwarzania energii z węgla na gaz ziemny, jak i zastępowanie paliw kopalnych odnawialnymi źródłami energii.

Emisje z przemysłu zmniejszyły się średnio o 7 %, przy czym redukcje zaobserwowano w większości sektorów, w tym w sektorze żelaza i stali (-11,7 %), cementu (-5,1 %), chemikaliów (-4 %) i rafinerii (-8,1 %). Jednak na podstawie obecnych danych nie można jeszcze określić, jaka część tych redukcji wynika ze zwiększonej wydajności emisji.

Zweryfikowane emisje gazów cieplarnianych z instalacji stacjonarnych (elektrowni i instalacji produkcyjnych) wyniosły w 2020 roku 1,331 mln ton ekwiwalentu CO2. Jest to spadek o 11,2% w porównaniu z rokiem 2019.

Zgodnie z dyrektywą EU ETS wszyscy komercyjni operatorzy statków powietrznych oraz niekomercyjni operatorzy statków powietrznych o znaczących emisjach są rozliczani za swoje emisje z lotów na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) [1] w latach 2013-2023.

Zweryfikowane emisje operatorów statków powietrznych wyniosły w 2020 roku 24,5 mln ton CO2. Było to o ok. 64,1% mniej niż 68,2 mln ton CO2 w 2019 roku. Na podstawie obecnych danych nie jest jednak możliwe określenie, jaką część tego zmniejszenia można przypisać wzrostowi wydajności emisji.

W ramach unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji wszyscy operatorzy (instalacje stacjonarne i linie lotnicze) byli zobowiązani do składania sprawozdań na temat swoich zweryfikowanych emisji w 2020 r. do dnia 31 marca 2021 r. Chociaż nie jest to jeszcze ostateczne, poziom sprawozdawczości w większości sektorów i krajów przekracza 95 proc. Dane dotyczące zweryfikowanych emisji zostały udostępnione na publicznej stronie internetowej dziennika transakcji Unii Europejskiej (EUTL) w dniu 1 kwietnia 2021 r.

Źródło: EC
Fot. EC

PEC CIECHANÓW Z NOWYMI INWESTYCJAMI

Dziś podpisana została umowa na budowę elektrociepłowni na biomasę z turbiną parową z wykonawcą wyłonionym w przetargu nieograniczonym – firmą “Energika” Małgorzata Szamałek Zbigniew Szamałek Spółka Jawna. Umowa na prace budowlane wartości 48,7 mln zł.

Projekt pn. „Modernizacja systemu ciepłowniczego PEC w Ciechanowie Sp. z o.o. poprzez budowę instalacji wytwarzania energii elektrycznej i cieplnej w wysokosprawnej kogeneracji” finansowany jest między innymi z środków unijnych i krajowych uzyskanych w konkursie organizowanym przez NFOŚiGW w ramach Działania 1.6. Promowanie wykorzystywania wysokosprawnej kogeneracji ciepła i energii elektrycznej w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe, Poddziałanie 1.6.1. Źródła wysokosprawnej kogeneracji, oś priorytetowa I Zmniejszenie emisyjności gospodarki.

Wysokość dotacji wynosi ok. 39 %, resztę środków uzupełnia pożyczka i środki własne. Elektrociepłownia powstanie na terenie obecnej Centralnej Ciepłowni. Moc kotła parowego to 11 MWt, moc turbiny 1,1 MWe.

W ramach samego projektu 1.6.1 realizowana jest już budowa kogeneracji gazowej agregat o mocy 0,99 MW oraz agregat o mocy 1.86 MW przez firmę “Eneria”. Trwa etap budowy pierwszego agregatu, realizowany jest montaż przyłączy, prace ziemne oraz montaż zbrojenia pod płytę fundamentową. W siedzibie Wykonawcy trwa etap prefabrykacji kontenera kogeneracyjnego i realizowana jest dostawa silnika. Budowa drugiego agregatu ma rozpocząć się w połowie roku 2021. Wartość projektu kogeneracji gazowej to ponad 12 mln zł.

Dzięki tym inwestycjom ograniczy się udział energii cieplnej wytwarzanej z węgla na rzecz energii wytwarzanej z OZE i sieć ciepłownicza w Ciechanowie uzyska status efektywnej sieci ciepłowniczej. Ograniczy to również wpływ dynamicznie rosnących kosztów uprawnień do emisji dwutlenku węgla na cenę ciepła. Dodatkowo Spółka zwiększy istotnie swoje możliwości wytwarzania energii elektrycznej. Aktualnie Spółka eksploatuje jeden agregat kogeneracyjny na gaz oraz kupuje ciepło z turbiny gazowej od dostawcy przemysłowego.

Kolejne realizowane przedsięwzięcie inwestycyjne to modernizacja sieci ciepłowniczych w ramach projektu pn. “Modernizacja systemu ciepłowniczego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Ciechanowie Sp. z o.o. w celu ograniczenia strat przesyłu i dystrybucji ciepła” działania finansowane dotacją na poziomie 85 % z programu unijnego zarządzanego przez NFOŚiGW Poddziałanie 1.5 Efektywna dystrybucja ciepła i chłodu oś priorytetowa I Zmniejszenie emisyjności gospodarki Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2014 – 2020. Wartość projektu do realizacji w latach 2021-2023 to ponad 12 mln zł. W tym roku realizowane są cztery sieciowe zadania inwestycyjne. Trzy z nich dotyczą dezagregacji węzłów grupowych na węzły indywidualne z wymianą sieci kanałowej na preizolowaną. Czwarte przedsięwzięcie dotyczy wymiany odcinka 0,5 km sieci kanałowej na preizolowaną wraz z przyłączami. Powyższe zadania realizuje firma “Foxan”.

Źródło: PEC Ciechanów
Fot. PEC Ciechanów

MNIEJ AWARII SIECI ENERGETYCZNEJ TAURONA

O ok. 18 procent rok do roku obniżają się średnio wskaźniki awaryjności sieci TAURON w ostatnich latach. Dla klientów oznacza to skrócenie czasu i mniejszą liczbę przerw w dostawach energii elektrycznej. Poprawa bezpieczeństwa zasilania to przede wszystkim efekt zrealizowanych modernizacji zmniejszających liczbę awarii oraz optymalizacji prac planowych.

Pojęcia SAIDI i SAIFI dla dystrybucji energii są ważne, ponieważ pokazują czas i liczbę przerw w dostawie energii dla klientów. Dla użytkowników energii ich systematycznie zmniejszanie przekłada się na większy komfort i bezpieczeństwo zasilania. W 2020 wskaźnik SAIDI dla przerw nieplanowanych wyniósł w TAURONIE 98,02 minut/odbiorca/rok. W 2019 roku analogiczne SAIDI wynosiło 138,68 minut/odbiorca/rok.

TAURON Dystrybucja podejmuje szereg działań powodujących szybsze, a zarazem skuteczniejsze usuwanie awarii. Modernizujemy strukturę sieci, ze szczególnym uwzględnieniem możliwości rezerwowania zasilania odbiorców. Ważne dla zmniejszenia awaryjności jest też prowadzenie wycinki drzew pod liniami napowietrznymi. Zmniejsza to istotnie liczbę awarii i ułatwia ekipom technicznym dotarcie do miejsc ich wystąpienia – mówi Robert Zasina, prezes zarządu TAURON Dystrybucja.

Przykładem zastosowania nowych technologii, przyspieszających zlokalizowanie miejsc potencjalnej awarii jest zastosowanie fotografii lotniczych wysokiej rozdzielczości, skaningu laserowego i termowizji podczas oblotów linii energetycznych helikopterami. Obloty pozwalają na sprawną lokalizację miejsc zagrożonych awarią, tj. miejsc uszkodzenia elementów sieci lub zbliżenia się linii drzew.

Zmniejszeniu awaryjności sieci służy wdrożenie specjalnych programów ograniczających liczbę i czasy trwania przerw nieplanowych. Są to m.in. wymiana napowietrznych linii SN (średnie napięcie) z przewodami gołymi na linie kablowe lub linie z przewodami w osłonie, modernizacja najbardziej awaryjnych odcinków sieci oraz skracanie ciągów SN poprzez dobudowy linii i stacji WN/SN.

Kolejny obszar działań TAURON Dystrybucja wpływających na wartość wskaźników awaryjności to automatyzacja i monitorowanie sieci, budowa nowoczesnych kanałów łączności na potrzeby sterowania pracą sieci oraz analiz parametrów pracy sieci w czasie rzeczywistym i wykorzystywanie systemów, które sygnalizują awarię oraz umożliwiają zdalne sterowanie łącznikami.

W ostatnich latach coraz częściej stosowane są nowoczesne rozwiązania skracające czas i zmniejszające liczbę przerw planowych, koniecznych przy realizacji zadań inwestycyjnych, remontowych lub przyłączeniowych.

Do czasowego zasilania klientów w coraz większym zakresie wykorzystujemy agregaty prądotwórcze i stacje tymczasowe. Ponadto z roku na rok zwiększa się udział prac realizowanych w technologii prac pod napięciem, a więc prac wykonywanych na czynnych liniach energetycznych w specjalnej technologii i z zachowaniem szczególnych środków ostrożności – wyjaśnia prezes Zasina.

Poza tymi działaniami w spółce następuje optymalizacja wyłączeń planowych, co oznacza, że jedno wyłączenie wykorzystywane jest do przeprowadzenia kilku prac przez służby spółki i wykonawców zewnętrznych. Istotne jest również zasilanie odbiorców z obwodów rezerwowych. Pozwala na to rozbudowa sieci elektroenergetycznej oraz zabudowa w niej łączników starowanych zdalnie, umożliwiających wykonanie szybkich przełączeń i zasilanie klientów z innych obwodów.

W efekcie wskaźnik SAIDI dla przerw planowanych w 2020 r. wyniósł 26,2 minuty/odbiorca/rok wobec 40,37 minut/odbiorca/rok w roku 2019.

Źródło: Tauron
Fot. Pixabay

PSZCZYNA OBJĘTA KOLEJNYM ANTYSMOGOWYM PILOTAŻEM NFOŚIGW

Pszczynie na Śląsku, jako jednej z najbardziej zanieczyszczonych gmin w Polsce, od 16 kwietnia br. realizowany będzie kolejny – obok ogłoszonego dwa dni temu dla województwa zachodniopomorskiego – antysmogowy pilotaż Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Na wymianę kopciuchów i termomodernizację wielorodzinnych budynków mieszkalnych (3-20 lokali) zarezerwowano 6 mln zł. Dodatkowe środki trafią bezpośrednio do gminy na działania informacyjno-promocyjne.

Na podstawie rocznej oceny jakości powietrza za 2019 r., przygotowanej przez Główny Inspektorat Ochrony Środowiska, opracowano listę 261 najbardziej zanieczyszczonych gmin w Polsce, gdzie występują równocześnie przekroczenia poziomu dopuszczalnego dla pyłu zawieszonego PM10 i PM2,5 oraz poziomu docelowego dla benzo(a)pirenu oznaczanego w pyle PM10.

„Z myślą o tych gminach uruchamiamy pilotaż w Pszczynie. Chcemy sprawdzić na ile nasze dodatkowe wsparcie – razem z wdrażanymi już programami »Czyste Powietrze« i »Stop Smog« – pomoże mieszkańcom w walce ze smogiem. Mam nadzieję, że z doświadczeń tego pilotażu skorzystają inne gminy, które też znajdują się w zestawieniu GIOŚ” – mówi minister klimatu i środowiska Michał Kurtyka.

„Liczę, że wnioski, które wyciągniemy z tego pilotażu w Pszczynie pozwolą nam w sposób bardziej efektywny realizować walkę z niską emisją na różnych szczeblach i poziomach oraz w różnych typach budynków. Również dodatkowe wsparcie na promocję da nam odpowiedź na pewne pytania związane z efektywnością programu Czyste Powietrze” – mówi pełnomocnik premiera ds. programu Czyste Powietrze Bartłomiej Orzeł.

„Przygotowując założenia tego pilotażu oszacowaliśmy, że jego efektem końcowym powinna być poprawa efektywności energetycznej w ok. 20 wielorodzinnych budynkach mieszkalnych i 140 lokalach mieszkalnych. Liczymy na wymianę minimum 280 nieefektywnych źródeł ciepła na paliwo stałe. Na ten cel zarezerwowaliśmy 6 mln zł, po które mogą sięgać właściciele lub współwłaściciele lokali mieszkalnych oraz wspólnoty mieszkaniowe” – wylicza prezes NFOŚiGW prof. Maciej Chorowski.

Wyróżnikiem pszczyńskiego pilotażu będzie rezygnacja ze wsparcia dla źródeł węglowych i mniej efektywnych kotłów na pellet, a także wyższe wsparcie na ogrzewanie pompą ciepła i elektryczne w lokalach mieszkalnych w stosunku do proponowanego w ramach programu Czyste Powietrze” – tłumaczy wiceprezes NFOŚiGW Paweł Mirowski.

W podstawowym poziomie dofinansowania – obejmującym wnioskodawców z dochodami do 100 000 zł rocznie – będzie można otrzymać od 30% do nawet 60% kosztów kwalifikowanych w zależności od zakresu realizowanego przedsięwzięcia, maksymalnie do:

  • 25 tys. zł w przypadku wymiany źródła ciepła na pompę ciepła powietrze/woda oraz inwestycji obejmującej swoim zakresem wymianę stolarki okiennej/drzwiowej lub montaż wentylacji;
  • do 18 tys. zł jeśli będą to inne źródła ciepła albo podłączenie do efektywnego źródła ciepła w budynku połączone z zadaniami z zakresu wymiany stolarki okiennej/drzwiowej lub montażem wentylacji;
  • do 5 tys. zł jeśli przeprowadzona będzie tylko wymiana stolarki okiennej/drzwiowej lub zakup i montaż wentylacji, bez wymiany źródła ciepła.

W podwyższonym poziomie dofinansowania – dla gospodarstw domowych wieloosobowych z przeciętnym miesięcznym dochodem na jednego członka nie przekraczającym kwoty 1400 zł/os., a w przypadku gospodarstw jednoosobowych 1960 zł – będą to odpowiednio dla zakresów przeprowadzonych prac opisanych powyżej bezzwrotne dotacje w wysokości do: 33, 25 i 10 tys. zł, maksymalnie do 70% kosztów kwalifikowanych zrealizowanej inwestycji.

W przypadku wspólnot mieszkaniowych możliwe będzie sfinansowanie przedsięwzięcia do 70% kosztów kwalifikowanych, w przedziale 40-290 tys. zł, w zależności od: rodzaju przedsięwzięcia (wymiana źródła ciepła lub brak wymiany), rozwiązania technicznego ogrzewania w budynku (źródło wspólne lub indywidualne), liczby lokali w budynku (od 3 do 20) objętych działaniami proekologicznymi oraz zastosowania instalacji fotowoltaicznej. Najwyżej premiowane są przedsięwzięcia obejmujące swoim zakresem montaż urządzeń OZE, czyli zastosowanie pompy ciepła wraz z ociepleniem ścian budynku.

Jeśli w budynku/lokalu mieszkalnym prowadzona jest działalność gospodarcza, to dotacja będzie pomniejszana proporcjonalnie do zajmowanej powierzchni na jej prowadzenie (jeśli powierzchnia przeznaczona dla działalności gospodarczej przekracza 30% – przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do dofinansowania), a jeśli budynek/lokal mieszkalny wyposażony jest w inne źródło ciepła niż na paliwo stałe lub źródło na paliwo stałe spełniające wymagania minimum klasy 5 normy EN 303-5, wówczas dotacja możliwa będzie tylko na docieplenie lub wymianę stolarki okiennej/drzwiowej oraz zakup i montaż wentylacji. Po zakończeniu przedsięwzięcia w budynku/lokalu mieszkalnym nie będą mogły być użytkowane źródła ciepła na paliwo stałe o klasie niższej niż 5, ponadto wszystkie źródła ciepła muszą spełniać docelowe wymagania uchwały antysmogowej dla województwa śląskiego.

Za nabór prowadzony w trybie ciągłym odpowiedzialny będzie Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach. Pszczyński pilotaż startuje 16 kwietnia 2021 r. i przewiduje dodatkowe 70 tys. zł dotacji dla gminy na działania informacyjno-promocyjne skierowane do mieszkańców.

Żeby z tego skorzystać, potrzebny będzie odpowiedni wniosek gminy i spełnienie dwóch warunków. Po pierwsze chodzi o zobowiązanie Pszczyny do współfinansowania przedsięwzięć w ramach programu „Czyste Powietrze” i w ramach pilotażu, z wykorzystaniem innych środków publicznych w okresie realizacji tego pilotażu. Po drugie musi nastąpić wyłączenie ze współfinansowania środkami gminnymi kotłów na paliwa stałe z wyjątkiem kotłów zgazowujących drewno oraz kotłów na pellet o podwyższonym standardzie.

„Od początku funkcjonowania programu »Czyste Powietrze« przyznaliśmy mieszkańcom Pszczyny niemal 8 milionów złotych dofinansowania na wymianę starych kopciuchów i termomodernizację domów jednorodzinnych. Pszczyna jest jednak jedną z najbardziej zanieczyszczonych gmin na Śląsku. Jestem przekonany, że dzięki wdrożeniu tego pilotażowego programu tempo wymiany nieefektywnych kotłów znacząco się zwiększa” – wyjaśnia prezes WFOŚiGW w Katowicach Tomasz Bednarek.

Pilotaż będzie realizowany ze środków NFOŚiGW, w latach 2021-2024, ale umowy z beneficjentami będą podpisywane do 31 marca 2022 r.

„Program pilotażowy to kolejne solidne wsparcie finansowe dla mieszkańców gminy Pszczyna planujących wymianę starych kotłów węglowych. Od lat gmina pomaga przy takich inwestycjach i zachęca do proekologicznych działań zmierzających w kierunku poprawy jakości powietrza. W wielu domach wciąż korzysta się z tzw. kopciuchów. Naszym celem jest ich wyeliminowanie i jak najszybsze zastąpienie źródłami energii przyjaznymi środowiska” – podsumowuje burmistrz Pszczyny Dariusz Skrobol.

Źródło: NFOŚiGW
Fot. Pixabay

POLACY POPIERAJĄ EKOLOGICZNE INWESTYCJE W CIEPŁOWNICTWIE

Większość Polaków, bo aż 65 proc. uważa, że dla ochrony środowiska naturalnego i przyszłych oszczędności, przedsiębiorstwa ciepłownicze powinny inwestować w innowacyjne i ekologiczne rurociągi do przesyłu ciepła – wynika z najnowszego raportu „Polacy a ciepłownictwo i środowisko 2021” przygotowanego przez Radpol S.A.

Systematycznie rośnie świadomość ekologiczna społeczeństwa. Polacy chcą, aby środowisko, w którym żyją było mniej zanieczyszczone, dostrzegają też możliwości jakie niosą innowacyjne technologie w obszarze poprawy efektywności energetycznej i ochrony środowiska. Potwierdzają to wyniki badania przeprowadzone na reprezentatywnej grupie Polaków zawarte w raporcie „Polacy a ciepłownictwo i środowisko 2021”.

Ekologiczne inwestycje w sieci ciepłownicze

Większość badanych (65%) uważa, że dla ochrony środowiska naturalnego i przyszłych oszczędności, dystrybutorzy ciepła powinni inwestować w ekologiczne i innowacyjne rurociągi do przesyłu ciepła, nawet jeśli takie rozwiązanie będzie droższe. Analiza wyników badań pokazuje, że z największym poparciem dla proekologicznych inwestycji ciepłowniczych mamy do czynienia wśród ankietowanych powyżej 50 roku życia. Jedynie 7 proc. respondentów jest przeciwna inwestycjom w ekologiczne i innowacyjne rurociągi do przesyłu ciepła.

„Coraz więcej Polaków zwraca uwagę na środowiskowe aspekty inwestycji ciepłowniczych i konieczność minimalizowania negatywnego wpływu człowieka na środowisko. Ciepłownictwo to obszar, w którym naprawdę wiele możemy jeszcze zrobić, żeby poprawić nasz komfort życia, a jednocześnie ograniczyć emisję CO2 do atmosfery. Liczymy, że inwestorzy realizujący projekty w tym obszarze będą mieli na uwadze nie tylko korzyści ekonomiczne, ale przede wszystkim korzyści dla powietrza, którym oddychamy. Okazuje się, że dla końcowych użytkowników ciepła, dla których tak ważna jest bezawaryjność i ciągłość dostaw, istotne jest też nasze otoczenie i komfort życia w czystym środowisku. Rolą producentów komponentów do budowy sieci i inwestorów jest koncentracja na realizacji tych potrzeb” – komentuje Anna Kułach, Prezes Zarządu Radpol S.A.

Polacy popierają ekologiczne rozwiązania

Prawie co czwarty respondent, gdyby mógł, przy modernizacji systemu ciepłowniczego zdecydowałby się na ekologiczne rozwiązania techniczne wpływające na redukcję emisji gazów cieplarnianych. Co piąty badany wskazuje na rozwiązania prowadzące do maksymalnego ograniczenia kosztów ciepła. Ponad jedna trzecia badanych położyłaby nacisk na innowacyjne rozwiązania ograniczające utratę ciepła w drodze do budynków i niezawodność systemu ciepłowniczego.

„W przededniu transformacji energetycznej, ogromna odpowiedzialność spoczywa na przedsiębiorstwach ciepłowniczych, które poprzez zrównoważone inwestycje w innowacyjne technologie umożliwiające ograniczenie strat energii zarówno w procesie wytwarzania jak i przesyłu – mogą dać jednoznaczny sygnał lokalnym społecznościom o swoim zaangażowaniu w ochronę klimatu” – dodaje Jacek Zielke, Dyrektor ds. Rozwoju i Wsparcia Sprzedaży w Radpol S.A.

Modernizacja sieci ciepłowniczych z unijnym wsparciem

Sprawna infrastruktura grzewcza stanowi gwarancję niezawodnych dostaw ciepła, a jednocześnie skutkuje utrzymaniem „przystępnych” cen dla odbiorców końcowych. Inwestycje w sieci ciepłownicze to także realne korzyści dla środowiska naturalnego, gdyż dzięki nim spada zużycie energii pierwotnej. Niemal 30 proc. ankietowanych uważa, że dofinansowania z Unii Europejskiej powinny w pierwszej kolejności zostać przeznaczone na modernizację starych i awaryjnych sieci ciepłowniczych. Co czwarty respondent wskazuje na ograniczenie emisji szkodliwych gazów lub na eliminację węgla przy produkcji energii oraz ciepła. Jedynie 9 proc. badanych wskazuje na potrzebę dofinansowania rozwoju geotermii.

Badanie do raportu „Polacy a ciepłownictwo i środowisko 2021” zostało przeprowadzone w dniach 16 – 18 lutego 2021 roku na reprezentatywnej grupie Polaków powyżej 18 roku życia, mieszkających w miastach, zgodnie z rozkładem płci, wieku i klasy wielkości miejscowości. Głównym celem badania było zapoznanie się z opinią Polaków na temat oczekiwań społecznych wobec ciepłownictwa systemowego a także rozwiązań ekologicznych w przededniu transformacji energetycznej. Wywiady przeprowadzono online (CAWI) na panelu internetowym SW Panel.

Pełen raport jest dostępny tutaj – Raport Polacy a ciepłownictwo i środowisko 2021

Źródło: RADPOL
Fot. RADPOL

PAS URUCHAMIA LICZNIK WARSZAWSKICH KOPCIUCHÓW! I ODLICZA DNI DO ZAKAZU

Polski Alarm Smogowy uruchomił dziś licznik warszawskich „kopciuchów”. W centrum Warszawy, na ekranie reklamowym LED, przez kolejne 20 miesięcy będą wyświetlane aktualizowane dane na temat liczby pozostałych do wymiany „kopciuchów” oraz liczby dni jaka została do wejścia w życie uchwały antysmogowej. Zgodnie z jej zapisami mieszkańcy mają czas do końca 2022 roku na wymianę starych kotłów. PAS chce w ten sposób zmobilizować mieszkańców Warszawy do szybszej wymiany kotłów, a Urząd Miasta do intensywnego działania.

Według szacunków Urzędu Miasta Warszawa w stolicy działa 15 tysięcy „kopciuchów” – pozaklasowych kotłów na węgiel i drewno. Do zakończenia procesu ich likwidacji lub wymiany na inne źródła ciepła zostało tylko niecałe dwadzieścia miesięcy. Stąd decyzja o uruchomieniu Licznika Kopciuchów dla Warszawy. Liczba kotłów pozostałych do wymiany będzie aktualizowana co miesiąc. Ekranowi LED towarzyszy strona internetowa LicznikKopciuchow.pl, na której będzie można dowiedzieć się o dostępnych dopłatach do wymiany kotłów i obowiązującej uchwale antysmogowej.

W 2020 roku wymieniono 186 pieców w lokalach miejskich i 525 w lokalach prywatnych (źródło: UM Warszawa, luty 2021 r.). Przy zachowaniu takiego tempa nie uda się doprowadzić do likwidacji wszystkich starych kotłów w terminie ujętym w uchwale antysmogowej. Konieczne jest więc przyspieszenie tempa wymiany, co nie będzie możliwe bez kampanii informacyjnej na temat obowiązującego prawa i dostępnych dopłat z Urzędu Miasta st. Warszawy. Niestety władze nie prowadzą intensywnych działań informujących o uchwale antysmogowej, konieczności wymiany kotłów i możliwych do pozyskania na ten cel dotacjach.

„Mamy nadzieję, że Licznik Kopciuchów zmobilizuje nie tylko mieszkańców Warszawy do wymiany kotłów na węgiel i drewno emitujących ogromne ilości zanieczyszczeń” – mówi Piotr Siergiej, rzecznik Polskiego Alarmu Smogowego – „ale również zdopinguje władze miasta do prowadzenia intensywnej kampanii informacyjnej o wchodzącym za 2 lata zakazie użytkowania kopciuchów oraz dotacjach do instalacji nowego systemu grzewczego”.

Źródło: PAS
Fot. Pixabay

CZYSTA DECYZJA – RUSZA NABÓR WNIOSKÓW NA WYMIANĘ „KOPCIUCHÓW”

Inwestycja planowana jest do współfinansowania ze środków unijnych w ramach projektu grantowego pn. „Wymiana węglowych źródeł ciepła szansą na poprawę powietrza w Tychach”. To już kolejny program wymiany starych, źródeł ciepła na nowe, bardziej ekologiczne. Sprawdź, jakie warunki trzeba spełnić, by z niego skorzystać.

Chodzi o dotację do wymian węglowych źródeł ciepła w należących do mieszkańców budynkach poddanych częściowej termomodernizacji. Regulamin dotyczy projektu “Wymiana źródeł ciepła w budynkach jednorodzinnych na terenie miasta Rybnika”, przewidzianego do dofinansowania ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego województwa śląskiego na lata 2014-2020.

Zgodnie z informacjami tyskich samorządowców, procedura rozstrzygnięcia konkursu RPO ujmującego ich projekt nastąpi w grudniu br. Oznacza to, że umowy miasta z mieszkańcami będą mogły być podpisywane najwcześniej w I kw. 2022 r. W związku z tym dofinansowanie kierowane będzie do mieszkańców, którzy planują wymianę źródła ciepła w 2022 r., względnie do końca czerwca 2023 r.

Dotację będzie mógł dostać każdy mieszkaniec, który spełni jednocześnie dwa warunki. Przede wszystkim posiada i zlikwiduje kocioł węglowy klasy 3 lub bezklasowy oraz zastąpi go jednym z poniższych niskoemisyjnych źródeł ciepła: przyłączeniem budynku do sieci ciepłowniczej lub kotłem gazowym (tylko w przypadku braku możliwości podłączenia budynku do sieci ciepłowniczej lub gdy podłączenie takie nie jest uzasadnione ekonomicznie), albo też kotłem na biomasę (tylko w przypadku braku możliwości podłączenia do sieci ciepłowniczej i gazowej lub gdy podłączenie to nie jest uzasadnione ekonomicznie).

Zgodnie z wprowadzoną w 2017 r. regionalną uchwałą antysmogową do końca 2021 r. w całym województwie śląskim należy zlikwidować niespełniające norm piece używane powyżej 10 lat.

Źródło: UM Tychy, CIRE
Fot. Pixabay

OD 22 KWIETNIA MOŻNA SIĘ STARAĆ O DOTACJE NA WNIOSKI LIFE

Tegoroczny nabór do „Inkubatora wniosków LIFE” potrwa do 15 czerwca br. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej rozszerzył katalog beneficjentów oraz zwiększył wysokość dotacji na przygotowanie wniosków z 50 do 80 tys. zł, lecz nie więcej niż 0,6 proc. kosztów projektu. Zaplanowano też serię bezpłatnych szkoleń na temat Programu LIFE.

Oferta NFOŚiGW jest skierowana do wszystkich (pozabudżetowych) podmiotów mogących korzystać z Programu LIFE. Kwota dofinansowania w formie dotacji na przygotowanie wniosku w tym roku jest o 30 tys. zł wyższa niż w 2020 r. i wynosi 80 tys. zł, lecz nie więcej niż 0,6% kosztów kwalifikowanych przedsięwzięcia LIFE. Dodano również wymóg współpracy międzynarodowej oraz innowacyjnego charakteru w skali Unii Europejskiej dla większości projektów (wyjątkiem są m.in. projekty z zakresu ochrony przyrody). Oznacza to, że NFOŚiGW wesprze przygotowanie projektów innowacyjnych o szerokim zasięgu międzynarodowym, które mają większe szanse w konkursie Komisji Europejskiej.

Nabór ciągły do „Inkubatora wniosków LIFE” (w ramach programu priorytetowego NFOŚiGW „Współfinansowanie Programu LIFE”) będzie trwał od 22.04.2021 r. do 15.06.2021 r. wnioskodawcy będą mogli się ubiegać o dofinansowanie prac związanych z przygotowaniem wniosków do Programu LIFE, które zostaną złożone do Komisji Europejskiej w tegorocznym naborze. Składanie wniosków odbywać się będzie za pośrednictwem generatora wniosków o dofinansowanie (GWD).

NFOŚiGW przygotowuje również serię webinariów dotyczących kryteriów naboru, warunków udzielenia dofinansowania oraz oczekiwań NFOŚiGW względem składanych w ramach „Inkubatora” wniosków. Pierwsze z nich odbędzie się już 29 kwietnia, kolejne planowane są na maj i czerwiec.

Program LIFE to zarządzany przez Komisję Europejską instrument finansowy, który wspiera realizację innowacyjnych, z pewnymi wyjątkami, projektów z zakresu ochrony środowiska i ochrony klimatu. Rozpoczęła się nowa edycja programu w ramach nowej perspektywy finansowej 2021-2027.

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej pełni funkcję Krajowego Punktu Kontaktowego Programu LIFE. Oferuje potencjalnym beneficjentom wsparcie w postaci dodatkowych narzędzi już na etapie przygotowania wniosków. Są to m.in. „Inkubator wniosków LIFE”(umożliwiający dofinansowanie przygotowania aplikacji), jak również znaczące wsparcie merytoryczne w formie szkoleń i konsultacji.

Dzięki montażowi finansowemu środków z Programu LIFE (60%) i NFOŚiGW (35%) w naborach 2021 oraz 2022 roku można uzyskać dofinansowanie w formie dotacji nawet do 95% kosztów kwalifikowanych przedsięwzięcia. Jednak w latach kolejnych wsparcie ze strony NFOŚiGW będzie stopniowo malało, po 5% co dwa lata, do poziomu 20% kosztów kwalifikowanych w 2027 roku. Wsparcie finansowe Komisji Europejskiej w ramach programu LIFE udzielane przedsiębiorcom nie jest traktowane jako pomoc publiczna.

Źródło: NFOŚiGW
Fot. Pixabay

CORAZ BLIŻEJ ŚCIEŻKA BANKOWA W „CZYSTYM POWIETRZU”

„Zwiększamy dostępność programu “Czyste Powietrze”. Współpraca z bankami poszerza nasze kanały dystrybucji dotacji na wymianę starych nieefektywnych źródeł ciepła i termomodernizację domów jednorodzinnych” – mówi minister klimatu i środowiska Michał Kurtyka o podpisanych dzisiaj przez Narodowy i wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej umowach z bankami, które planują uruchomić kredyty antysmogowe. Łączny budżet, w ramach którego banki będę przekazywać do wfośigw wnioski o dotację z przeznaczeniem na częściową spłatę kapitału kredytów na przedsięwzięcia realizowane zgodnie z programem „Czyste Powietrze”, to 1,5 mld zł.

„Jesteśmy coraz bliżej uruchomienia tzw. ścieżki bankowej w programie “Czyste Powietrze”. Udzielenie przez banki pierwszych kredytów z dotacją planowane jest w połowie tego roku. Do tego niezbędne jest zakończenie trwających jeszcze prac nad systemami IT, przeszkolenie doradców bankowych oraz uruchomienie Ekologicznego Funduszu Poręczeń i Gwarancji w Banku Gospodarstwa Krajowego zasilanego środkami z NFOŚiGW, stanowiącego system gwarancyjny udzielanych przez banki »zielonych« kredytów w programie” – wyjaśnia prezes NFOŚiGW prof. Maciej Chorowski.

„Z ośmiu banków, które jako pierwsze wyraziły chęć wspólnego wdrażania programu »Czyste Powietrze«, siedem – pokrywających swoim zasięgiem cały kraj przez ponad trzy i pół tysiąca placówek – podpisało stosowne umowy, ale już prowadzimy rozmowy z kolejnymi bankami komercyjnymi, zainteresowanymi wprowadzeniem kredytu antysmogowego” – zapowiada prezes Związku Banków Polskich Krzysztof Pietraszkiewicz.

Banki, które jako pierwsze wprowadzą ścieżkę bankową towarzyszącą programowi „Czyste Powietrze” to: Alior Bank, BNP Paribas Bank Polska, Bank Ochrony Środowiska, Bank Polskiej Spółdzielczości i zrzeszone Banki Spółdzielcze, Credit Agricole Bank Polska, Santander Consumer Bank oraz Banki Spółdzielcze SGB.

Dostępne środki dla banków – łącznie do 1,5 mld zł – rozdzielono proporcjonalnie, w oparciu o wolumen planowanej na lata 2021-2022 akcji kredytowej. Banki będą miały możliwość elastycznego dysponowania przyznanym limitem w tym czasie.

Warunkiem przystąpienia do programu „Czyste Powietrze” było zapewnienie przez banki możliwości składania wniosków o kredyt w ramach programu w każdym województwie. Podpisane dzisiaj umowy gwarantują Polakom dostęp do placówek bankowych w całym kraju, gdzie do dyspozycji będą przeszkoleni przez NFOŚiGW doradcy, którzy udzielą niezbędnych informacji i pomogą w złożeniu wniosku o kredyt i dotację na częściową spłatę kapitału zaciągniętego kredytu w danym banku. To oznacza, że wnioskodawca załatwi wszystko w jednym „okienku” bankowym, ponieważ bank – po wyrażeniu zgody przez wnioskodawcę – prześle za niego wniosek o dotację do właściwego terytorialnie wfośigw.

Przygotowywana ścieżka bankowa w „Czystym Powietrzu” przewiduje objęcie kredytów gwarancjami z Ekologicznego Funduszu Poręczeń i Gwarancji. Dzięki gwarancjom BGK banki będą mogły zaproponować lepsze warunki kredytu przeznaczonego na finansowanie inwestycji zgodnych z programem m.in. przez rezygnację z wymogu stosowania dodatkowych zabezpieczeń.

Źródło: NFOŚiGW
Fot. Unsplash