Home Blog Right Sidebar

CIEPŁO SYSTEMOWE NARZĘDZIEM POLITYKI ENERGETYCZNO-KLIMATYCZNEJ CZ. 1 Sticky

Jacek Szymczak, prezes Izby Gospodarczej Ciepłownictwo Polskie.

Polska należy do grupy krajów UE w których dostarczanie ciepła z wykorzystaniem systemów ciepłowniczych stanowi najbardziej istotny sposób pokrywania potrzeb na ciepło.

Jacek Szymczak,
prezes IGCP

fot. IGCP

Zgodnie z informacjami pochodzącymi z ostatniego Spisu Narodowego z roku 2011, około 42 proc. gospodarstw domowych korzysta z ciepła systemowego. Jako że ta forma zaopatrzenia w ciepło jest domeną miast, w tej grupie odbiorców końcowych jego udział wynosi prawie 60 proc. Jest wiele aglomeracji, gdzie udział ten sięga nawet 80 proc. Na znaczącą pozycję ciepła systemowego w zaopatrzeniu w ciepło wpływa między innymi fakt, że jest to jedno z najważniejszych narzędzi dla kreowania gospodarki niskoemisyjnej, między innymi dzięki pozytywnemu skonsumowaniu „efektów skali”. Dotyczy to obszarów: technologicznego, ekonomicznego i ekologicznego – w zakresie ograniczania i likwidacji zarówno wysokiej jak i niskiej emisji. W obszarze oddziaływania ciepłownictwa systemowego oprócz obiektów mieszkalnych jest znacząca liczba obiektów użyteczności publicznej, oświatowych, służby zdrowia, kultury oraz usługowych, których liczba i ogrzewana powierzchnia rośnie z roku na rok.

Biorąc pod uwagę potencjał sektora, jak również fakt, że jest to sektor interdyscyplinarny, można wskazać przynajmniej sześć ważnych obszarów społeczno-gospodarczych, w których ciepłownictwo systemowe odgrywa istotna rolę:
– klienci/odbiorcy końcowi – konieczny wzrost świadomości pozwalający na przeprowadzanie reform, poprzez prowadzenie długoterminowych programów edukacyjnych kształtujących racjonalne zachowania,
– budynki – dążenie do redukcji zużycia energii przez budynki, dekarbonizacja budynków nie jest celem samym w sobie,
– efektywność energetyczna – odnosi się do obszarów produkcji i dystrybucji ciepła w zakresie poprawy efektywności energetycznej,
– ochrona środowiska – analizowana z dwóch punktów widzenia:
emisji ze źródeł podmiotów gospodarczych (odniesienie do dyrektyw IED i MCP) oraz niskiej emisji (z indywidualnych pieców),
– bezpieczeństwo energetyczne – ważne z nie tylko z uwagi na pewność dostaw ciepła, ale również z punktu widzenia sektora elektroenergetycznego. Bezpieczeństwo to oznacza możliwości budowy nowych źródeł kogeneracyjnych (CHP ), co pozwala na uzupełnienie mocy w systemie elektroenergetycznym Polski i redukcje skutków wyłączeń awaryjnych w elektrowniach oraz zwiększenie elastyczności systemu (CHP plus akumulatory ciepła),
– polityka paliwowa – niezbędne jest szerokie podejście do struktury paliwowej zapewniające bezpieczeństwo energetyczne oraz właściwe wykorzystywanie krajowych zasobów paliw, co oznacza również zwiększenie niezależności energetycznej wszystkich państw UE.

Ciepłownictwo systemowe stanowi zatem efektywne narzędzie realizacji wielu celów krajowej i unijnej polityki energetyczno-klimatycznej.

grafika: Jacek Gonciarz/Studio Graficzne Svart

IGCP O PLANIE NA RZECZ ENERGII I KLIMATU Sticky

Do 18 lutego trwały konsultacje dokumentu „Krajowy plan na rzecz energii i klimatu na lata 2021-2030” (KPEiK). Swoje uwagi w imieniu branży ciepłowniczej zgłosiła Izba Gospodarcza Ciepłownictwo Polskie, podkreślając m.in. że określone w projekcie krajowe cele mogą być zbyt niskie w stosunku do celów zawartych w polityce energetyczno-klimatycznej całej unii.

Ponadto pozytywnie oceniając uwzględnienie ciepłownictwa systemowego w projekcie ciepłownicy wskazali na niewystarczające wykorzystanie jego potencjału w kontekście współpracy z sektorem elektroenergetycznym i w walce z niską emisją.

Przedstawiony do konsultacji projekt Krajowego Planu na rzecz energii i klimatu ma zapewnić rzetelne, wszechstronne, racjonalne pod względem kosztów, przejrzyste i przewidywalne zarządzanie unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, które zagwarantuje osiągnięcie założeń i celów unii energetycznej na rok 2030 oraz w perspektywie długoterminowej, zgodnie z Porozumieniem paryskim z 2015 r. w sprawie zmian klimatu. Jego opracowanie wynika z obowiązku nałożonego na państwa członkowskie UE rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu. Finalna wersja polskiego dokumentu ma zostać zgłoszona do Komisji Europejskiej w terminie do 31 grudnia 2019 r.

Krajowe założenia i cele

Projekt polskiego dokumentu bazuje na zaniżonych celach dla udziału OZE (21 proc., podczas gdy Dyrektywa OZE mówi o celu 32 proc.) oraz efektywności energetycznej (na poziomie 23 proc. przy obowiązującym 32,5 proc.), stąd niebezpieczeństwo, iż w takiej formie projekt może wywołać zastrzeżenia KE.

Według Ministerstwa Energii nadal jedynym instrumentem wspierającym poprawę efektywność energetycznej ma być system „białych certyfikatów”, co biorąc pod uwagę negatywne doświadczenia z jego działaniem, jest zawężeniem narzędzi i środków. Obecny system jest nie tylko kosztotwórczy, ale również niewydolny organizacyjnie i nie przynoszący wymiernych efektów poprawy efektywności w tych obszarach, które są najbardziej oczekiwane. IGCP stoi na stanowisku, które wyrażała już wcześniej w ramach kolejnych nowelizacji przepisów z zakresu efektywności energetycznej, że dla uzyskania racjonalnych kosztowo i realnych fizycznie efektów konieczne jest rozszerzenie wachlarza środków, z wykorzystaniem systemu dobrowolnych zobowiązań czy systemu podatkowego lub innych zachęt finansowych.


NASA/Goddard/Flickr

Według ciepłowników rozwój ekologicznych i efektywnych systemów ciepłowniczych jest istotnym narzędziem obniżenia emisji gazów cieplarnianych oraz poprawy efektywności energetycznej, przyczyniając się także do zrównoważonego rozwoju miast i poprawy jakości powietrza oraz wsparcia gospodarki o obiegu zamkniętym. W 2017 r. tylko 20 proc. systemów spełniało kryterium efektywnego energetycznie systemu ciepłowniczego lub chłodniczego. Jest to poziom dalece niesatysfakcjonujący i odbiegający od potencjału Polski w tym zakresie. Dlatego dla mobilizacji działań i narzędzi oraz środków w tym zakresie, zasadne jest określenie w KPEiK mierzalnego i ambitnego celu jakim jest „Wszystkie systemy ciepłownicze do 2030 r. powinny osiągnąć status efektywnych systemów zgodnie z definicją zawartą w ustawie Prawo energetyczne.” Zwiększenie liczby efektywnych energetycznie systemów ciepłowniczych i chłodniczych przede wszystkim powinno nastąpić poprzez rozwój źródeł kogeneracyjnych i OZE. Projekt dokumentu nie uwzględnia natomiast potencjału rozwoju kogeneracji także w aspekcie bezpieczeństwa energetycznego oraz dywersyfikacji krajowych źródeł energii elektrycznej. Tymczasem przy wykorzystaniu technologii kogeneracyjnej realnym jest wygenerowanie 3-4 tys. MWe w perspektywie do 2030 roku. Oznacza to realne wsparcie dla sektora elektroenergetycznego w kraju ( nowe źródła w sposób stabilny produkujące energię elektryczną ) ale również racjonalną dywersyfikację nośników energetycznych ( systematyczny wzrost udziału gazu oraz różnego rodzaju OZE ). Już dzisiaj energia elektryczna produkowana w kogeneracji stanowi ok.14 proc. w całym systemie. Koniecznym jest zapewnienie warunków dla co najmniej podwojenia tego udziału.

Polityki i działania

Według ciepłowników ważnym narzędziem poprawy jakości powietrza i walki z niską emisją będzie rozwój i modernizacja ciepłownictwa, w tym w szczególności poprzez budowę efektywnych energetycznie systemów ciepłowniczych. Na terenach, na których istnieją techniczne i ekonomiczne warunki dostarczenia ciepła z systemu ciepłowniczego, odbiorcy w pierwszej kolejności powinni korzystać z ciepła systemowego, o ile nie zastosują bardziej ekologicznego rozwiązania. W 2015 r. do sieci ciepłowniczej na obszarach miejskich przyłączonych było 61 proc. gospodarstw domowych – celem jest sukcesywne zwiększanie tego wskaźnika. Aktualnie istnieje obowiązek podłączenia do efektywnego energetycznie systemu ciepłowniczego, ale tylko dla obiektów, których przewidywana szczytowa moc cieplna instalacji i urządzeń do ogrzewania wynosi co najmniej 50 kW. Obowiązek ten powinien zostać rozszerzony na wszystkie scentralizowane systemy ciepłownicze, w odniesieniu do wszystkich obiektów budowlanych. Zwiększenie liczby przyłączonych odbiorców i odchodzenie od indywidualnego ogrzewania tam gdzie zlokalizowana jest sieć, przyczyni się do walki z niską emisją, a jednocześnie zwiększy się komfort życia mieszkańców dotychczas wykorzystujących piece na paliwa stałe. Równocześnie powinno być zapewnione funkcjonowanie mechanizmu egzekwowania obowiązku przyłączenia obiektów do sieci ciepłowniczej w trakcie procesu budowlanego, co umożliwi powszechną realizację tego obowiązku. W celu pełnego wykorzystania ciepła systemowego, w tym kogeneracji, w rządowej Strategii rozwoju i transformacji ciepłownictwa powinny być szczegółowo określone działania legislacyjne i pozalegislacyjne, narzędzia i środki dla realizacji tego celu. Jako element niezbędny do zrealizowania celów w tym zakresie jest stworzenie (a nie jedynie rozważenie) także mechanizmów wsparcia dla przebudowy infrastruktury wewnętrznej w budynkach. W zakresie efektywnej ochrony powietrza ciepłownicy wskazują na konieczność wprowadzenia zasady łączenia w jednorodne obszary zurbanizowane indywidualnych projektów likwidacji palenisk węglowych z wykorzystaniem ciepła systemowego.

Eksperci podkreślają też, iż KPEiK wąsko patrzy na wachlarz możliwych do wykorzystania technologii OZE, nie wspominając o potencjale energetycznym energii słonecznej, odpadowej i termicznej utylizacji odpadów komunalnych.

Ocena skutków planowanych polityk i środków

Założenia realizacji zaproponowanego w KPEiK scenariusza nie w pełni pokrywają się z celami UE w perspektywie 2030. Co więcej w przypadku ciepłownictwa niesłusznie zakłada się, że wzrost celu krajowego zostanie oparty tylko na ciepłownictwie systemowym, co jest niezgodne z obszarem energetycznym, jakim jest ciepłownictwo, a skutkowałoby niekorzystnie ekonomicznie dla odbiorców ciepła systemowego. Cele UE w ciepłownictwie powinni realizować wszyscy uczestnicy „rynku ciepła”, a nie tylko zawodowi dostawcy ciepła.

Ocena skutków planowanych polityk i środków Założenia realizacji zaproponowanego w KPEiK scenariusza nie w pełni pokrywają się z celami UE w perspektywie 2030. Co więcej w przypadku ciepłownictwa niesłusznie zakłada się, że wzrost celu krajowego zostanie oparty tylko na ciepłownictwie systemowym, co jest niezgodne z obszarem energetycznym, jakim jest ciepłownictwo, a skutkowałoby niekorzystnie ekonomicznie dla odbiorców ciepła systemowego. Cele UE w ciepłownictwie powinni realizować wszyscy uczestnicy „rynku ciepła”, a nie tylko zawodowi dostawcy ciepła.

Autor: Jacek Szymczak, prezes Izby Gospodarczej Ciepłownictwo Polskie
Opr. Agnieszka Kołogrecka
Fot. Chuckyeager/Flickr
Fot. Pixabay

NOWY PROGRAM PILOTAŻOWY “CIEPŁOWNICTWO POWIATOWE” Sticky

Wybrane przedsiębiorstwa ciepłownicze otrzymują z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej informację oraz zaproszenie do pilotażowego programu „Ciepłownictwo Powiatowe”. To instrument wsparcia, który wynika z potrzeby dostosowywania się do zaostrzających norm emisyjnych oraz ograniczenia negatywnego wpływu na środowisko polskiego sektora ciepłowniczego na szczeblu powiatowym.

Program kierowany jest do średnich przedsiębiorstw ciepłowniczych (do 50 MW), w których większościowym udziałowcem są jednostki komunalne. Warunkiem otrzymania wsparcia jest zrealizowanie inwestycji, która pozwoli na wcześniejsze dostosowanie się do wymogów UE.

W najbliższych latach polskie ciepłownictwo systemowe musi zrealizować szereg, niezwykle kapitałochłonnych, inwestycji w zakresie odpylania, odsiarczania i odazotowania instalacji, aby dostosować się do restrykcyjnych wymogów unijnych. Konkretnie chodzi tu o sprostanie przepisom tzw. Dyrektywy IED (dotyczącej emisji przemysłowych), aktualnych konkluzji dotyczących najlepszych dostępnych technik (tzw. Konkluzje BAT) oraz normom emisyjnym wynikającym z Dyrektywy o średnich źródłach spalania (tzw. Dyrektywa MCP). Według szacunków nakłady niezbędne na dostosowanie bloku energetycznego do nowych standardów wynoszą ok. 30-40 mln zł dla źródeł poniżej 50 MW, ok. 100 – 150 mln zł (dla 500 MW) oraz 300-600 mln zł dla (1000 MW).

Ciepło systemowe okrywa aż 42 proc. krajowego zapotrzebowania na ciepło (15 mln odbiorców i 21 tys. km długość sieci ciepłowniczych). Likwidacja nieefektywnych i najbardziej trujących indywidualnych źródeł ciepła i podłączenie odbiorców do sieci ciepła systemowego jest jednym z najbardziej skutecznych i efektywnych ekonomicznie mechanizmów działania na rzecz czystego powietrza i ograniczania niskiej emisji. Oprócz korzyści środowiskowych i ekonomicznych rozwój ciepła systemowego wpłynie na poprawę bezpieczeństwa energetycznego, a także będzie przeciwdziałał zjawisku ubóstwa energetycznego.

Jednym z podstawowych czynników ograniczających możliwość rozwoju systemów ciepłowniczych jest to, że przepisy pozwalają na udzielenie pomocy publicznej jedynie na modernizację systemów spełniających definicję „efektywnego systemu ciepłowniczego” (czyli takiego, w którym do produkcji ciepła lub chłodu wykorzystuje się co najmniej: w 50 proc. energię z OZE lub w 50 proc. ciepło odpadowe lub w 75 proc. ciepło pochodzące z kogeneracji lub w 50 proc wykorzystujące połączenie ww. energii i ciepła). W Polsce prawie 90 proc. systemów ciepłowniczych nie spełnia tego warunku. Dotyczy to głównie przedsiębiorstw w mniejszych miastach do 100 tys. mieszkańców.

Problem „nieefektywności” oraz braku możliwości ubiegania się o pomoc publiczną dotyczy głównie ciepłownictwa „powiatowego”.

W dużych miastach powyżej 500 tys. mieszkańców 100 proc. ciepła jest produkowane w oparciu o efektywne systemy. Zatem problem „nieefektywności” oraz braku możliwości ubiegania się o pomoc publiczną dotyczy głównie ciepłownictwa „powiatowego”. Przekształcenie nieefektywnego systemu w efektywny oraz sprostanie unijnym standardom emisyjnym wymaga kapitałochłonnych inwestycji, których realizacja z uwagi na słabą kondycję finansową mniejszych przedsiębiorstw (zwłaszcza tych komunalnych), bez dostępu do zewnętrznych źródeł finansowania jest niemalże niemożliwa. pilotażowy program wsparcia „Ciepłownictwo Powiatowe” skierowany został tylko do 130 przedsiębiorstw o całkowitej mocy cieplnej do 50 MW, w których większościowym właścicielem są jednostki samorządu lub miasta i w których udział prywatnego kapitału nie przekracza 30 proc.

Program wdrażany będzie do 2025 roku. Jego budżet oszacowano na 500 mln zł, z czego 300 mln zł będzie niskooprocentowanym wsparciem zwrotnym, a 150 mln bezzwrotnym finansowaniem (pożyczki umarzane do wysokości 5 mln zł oraz dotacje do 30 proc. kosztów kwalifikowanych lub do 50 proc. kosztów przy inwestycjach w technologię ORC pozwalającą na wykorzystanie ciepła o niskich parametrach np. odpadowego lub energii geotermalnej).

„Ciepłownictwo Powiatowe-pilotaż” oferuje wsparcie dla przedsięwzięć z zakresu: ograniczenia lub uniknięcia szkodliwych emisji do atmosfery, zmniejszenia zużycia surowców pierwotnych, poprawy efektywności energetycznej, nowych źródeł ciepła i energii elektrycznej, modernizacji i rozbudowy sieci ciepłowniczych oraz energetycznego wykorzystania zasobów geotermalnych.

Autor: Bogusław Regulski, wiceprezes Izby Gospodarczej Ciepłownictwo Polskie
Opr. Agnieszka Kołogrecka
fot. Sebastian Marek/Flickr

KE WEZWAŁA POLSKĘ DO ZGŁOSZENIA KOMPLEKSOWYCH OCEN WYSOKOSPRAWNEJ KOGENERACJI

Komisja Europejska wezwała Polskę do zgłoszenia kompleksowych ocen wysokosprawnej kogeneracji i pełnego zastosowania się do wymogów dyrektywy ws. efektywności energetycznej, poinformowała Komisja.

“Państwa członkowskie powinny stworzyć efektywną infrastrukturę ciepłowniczą i chłodniczą lub uwzględnić wysokosprawną kogenerację oraz wykorzystywanie ogrzewania i chłodzenia z ciepła odpadowego oraz odnawialnych źródeł energii. Państwa członkowskie muszą przeprowadzić kompleksową ocenę potencjału zastosowania wysokosprawnej kogeneracji i efektywnego systemu ciepłowniczego i przedłożyć ją Komisji. Kompleksową ocenę należy aktualizować co pięć lat i zgłaszać Komisji” – czytamy w komunikacie.

Jak dotąd, Polska nie przekazała zaktualizowanej oceny w terminie do 31 grudnia 2020 r., podano także.

Polska dwa miesiące na udzielenie odpowiedzi i usunięcie niedociągnięć stwierdzonych przez Komisję. W przypadku braku zadowalającej odpowiedzi Komisja może podjąć decyzję o wystosowaniu uzasadnionych opinii.

Źródło: CIRE

NFOŚiGW WSPIERA MODERNIZACJĘ SIECI CIEPŁOWNICZEJ W MRĄGOWIE

Zakres projektu dofinansowanego w Mrągowie przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej obejmie rozbudowę tamtejszego systemu ciepłowniczego poprzez budowę sieci cieplnych z przyłączami oraz węzłami cieplnymi dwufunkcyjnymi. Inwestycja realizowana jest dla nowych odbiorców obecnie zasilanych w ciepło z indywidualnych pieców węglowych oraz dla odbiorców w domach nowo budowanych. Podłączone do sieci zostaną 32 budynki mieszkalne.

Rozbudowa systemu ciepłowniczego przedsiębiorstwa Miejska Energetyka Cieplna Sp. z o.o. w Mrągowie w celu zwiększenia jego efektywności oraz likwidacji lokalnej, niskiej emisji będzie wsparta kwotą ponad 5,9 mln zł z programu NFOŚiGW Ciepłownictwo powiatowe –  II nabór. Beneficjent, MEC Sp. z o.o. (przedsiębiorstwo, w którym 100 proc. udziałów posiada Gmina Mrągowo), zrealizuje inwestycję do końca 2025 r. W ramach projektu zostanie wybudowanych 2,53 km sieci przesyłających ciepło oraz 32 węzły cieplne.

Istniejący system ciepłowniczy Mrągowa spełnia wymóg efektywnego systemu ciepłowniczego. Jest oparty o kotłownię lokalną, zlokalizowaną przy ul. Kolejowej, wyposażoną w 3 zainstalowane kotły (jeden kocioł o mocy 5,8 MW oraz dwa o mocy 11,6 MW każdy). Obecnie ponad 67 proc. energii cieplnej sprzedawanej w systemie ciepłowniczym w Mrągowie pochodzi z OZE (biomasa). Niezbędna jest jednak modernizacja sieci tranzytowej energii.

Dzięki zrealizowaniu przedsięwzięcia poprawi się sprawność przesyłu ciepła. Uzyskane zostanie zmniejszenie zużycia energii pierwotnej (o 8 448,53 GJ/rok) oraz mniej dwutlenku węgla trafi do atmosfery (o 958,61 ton/rok). W całości zadanie będzie kosztować ok. 7,3 mln zł.

Umowę o dofinansowanie projektu ponad 2,7 mln zł dotacji podpisali 25 grudnia br. w Warszawie: wiceprezes zarządu NFOŚiGW Artur Michalski oraz dyrektor zarządu MEC Sp. z o.o. w Mrągowie Przemysław Budzyński. W uroczystości wzięła udział poseł na Sejm RP Iwona Arent, parlamentarzystka Ziemi Warmińsko-Mazurskiej pochodząca z Mrągowa.

Wcześniej, w grudniu zeszłego roku, przedsięwzięcie uzyskało z NFOŚiGW pożyczkę w wysokości ok. 3,2 mln zł.

Źródło: NFOŚiGW

RZĄD SŁOWENII OGRANICZA CENĘ CIEPŁA

„Maksymalna dozwolona stawka taryfowa dla zmiennej części ogrzewania miejskiego wynosi 98,70 euro za MWh i obowiązuje w okresie od 1 stycznia do 30 kwietnia 2023 roku” – poinformował we wtorek rząd Słowenii w oświadczeniu.

Rozporządzenie obniży koszty ogrzewania miejskiego w 18 systemach ciepłowniczych, z ogólnej liczby 59, których ceny były do tej pory powyżej limitu – podał słoweński rząd.

Największa obniżka ceny detalicznej ciepła nastąpi w systemach w Nova Gorica, Trbovlje, Hrastnik, Maribor, Ravne na Koroskem i Jesenice, które wykorzystują jako paliwo gaz ziemny – zaznaczył rząd.

W październiku rząd ustalił maksymalną cenę gazu ziemnego potrzebnego do produkcji ciepła dla odbiorców domowych na 0,073 euro za kWh. Jednak z analizy krajowej agencji energetycznej wynika, że w niektórych systemach nastąpił nieproporcjonalny wzrost cen ogrzewania miejskiego.

Rząd Słowenii ograniczył również w marcu hurtowe ceny benzyny i oleju napędowego klasy regularnej, aby uchronić rynek przed wahaniami cen spowodowanymi wojną na Ukrainie. Limit był kilkakrotnie modyfikowany w ciągu roku i obecnie wynosi 1,623 euro za litr oleju napędowego i 1,464 euro za litr benzyny.

PGE TORUŃ: KOLEJNE 45 BUDYNKÓW Z CIEPŁEM SIECIOWYM

45 budynków o łącznym zapotrzebowaniu na ciepło około 7 MW zostało przyłączonych w minionym roku do sieci ciepłowniczej PGE Toruń. Połowa z nich to nowo powstałe obiekty, pozostałe  to budynki właścicieli, chcących zmienić ogrzewanie na ciepło sieciowe. Świadczy to rosnącej świadomości mieszkańców związanej z wpływem sposobu ogrzewania na jakość powietrza.  Praktycznie każdego roku, niemal wszystkie nowe budynki powstające w Toruniu w obrębie sieci ciepłowniczej są do niej przyłączane.

2022 rok dla PGE Toruń, spółki należącej do PGE Energia Ciepła z Grupy PGE, to czas wielu wyzwań i intensywnej pracy, związanej z utrzymaniem bezpieczeństwa produkcji i dostaw ciepłado ponad 100 tysięcy mieszkańców, ale też okres budowy nowych ciepłociągów, modernizacji oraz przyłączania kolejnych budynków do sieci ciepłowniczej. 

Z ciepła sieciowego chcą korzystać zarówno właściciele budynków mieszkaniowych, jak i z obszaru handlu i usług. W ubiegłym roku ciepło sieciowe popłynęło m.in. do kolejnych budynków mieszkalnych na toruńskim osiedlu JAR, budynku administracyjno – warsztatowego PKP, Nowoczesnego Parku Handlowego czy też kamienic na toruńskiej Starówce.

– Niezależnie od sytuacji i wyzwań, z jakimi się mierzyliśmy w ostatnich latach, nieustannie rozwijamy rynek ciepła, rozbudowujemy i modernizujemy sieć ciepłowniczą oraz wymieniamy węzły cieplne. Zwiększamy dzięki temu efektywność systemu ciepłowniczego. Wszystkie te działania służą zapewnieniu wysokiego bezpieczeństwa dostaw ciepła dla mieszkańców – mówi Robert Kowalski, prezes zarządu PGE Toruń. – W ostatnich 5 latach wybudowaliśmy 12 kilometrów sieci ciepłowniczej, a 17 kilometrów ciepłociągów zmodernizowaliśmy i to niemalże we wszystkich rejonach prawobrzeżnej części Torunia. W tym okresie właściciele aż 350 budynków zaufali nam, decydując się na korzystanie z ciepła sieciowego w swoich obiektach – podsumowujeprezes Robert Kowalski

Łącznie w ramach zeszłorocznych prac modernizacyjno-inwestycyjnych powstało 5,3 km ciepłociągów i przyłączy cieplnych. W ramach rozbudowy sieci ciepłowniczej powstały, w 2022 roku, nowy ciepłociąg do planowanego toruńskiego osiedla na Dębowej Górze (osiedle będzie miało na początku zapotrzebowanie na ciepło około 1 MW z możliwością rozwoju do 4 MWt) orazsieć ciepłownicza na ul. Przelot(od ronda imienia Bohaterów Zadwórza), do której zostaną przyłączone hale magazynowo – produkcyjne.

 Budowane ciepłociągi na nowych terenach to odpowiedź na rozwój miasta i powstawanie nowych osiedli w Toruniu. Nowe sieci ciepłownicze to możliwość przyłączenia do systemu ciepłowniczego kolejnych budynków. A to jest doskonały sposób na ochronę powietrza i zdrowia mieszkańców,gdyż ciepło sieciowe jest jednym z najlepszych sposobów ograniczenia zanieczyszczeń w mieście – dodaje prezes Robert Kowalski.

Przyłączenie budynku do sieci ciepłowniczej to również jedna z najskuteczniejszych metod poprawy efektywności energetycznej budynków oraz zapobiegania emisji zanieczyszczeń pochodzących z indywidualnych kotłowni. PGE Toruń od wielu lat wspiera decyzje klientów, którzy chcą zmienić swoje dotychczasowe ogrzewanie na ciepło sieciowe.

WEBINARIUM: KOGENERACJA POWIATOWA – PROGRAM PRIORYTETOWY NFOŚiGW

Celem webinarium jest przybliżenie m.in. warunków udziału w naborze, katalogu kosztów kwalifikowanych, zasad udzielania pomocy publicznej oraz sposobu oceny i procedowania wniosków. Czas trwania webinarium wyniesie około 30–45 minut.

Poniżej podstawowe informacje dotyczące naboru.

NFOŚiGW prowadzi nabór wniosków o dofinansowanie w ramach programu priorytetowego “Kogeneracja powiatowa”. Nabór odbywa się w trybie ciągłym do 20.12.2023 r. lub do wyczerpania alokacji środków.

Intensywność dofinansowania:

– dotacja do 50% kosztów kwalifikowanych,
– pożyczka do 100% kosztów kwalifikowanych.

Istnieje możliwość ubiegania się o dofinansowanie w formie dotacji i pożyczki łącznie.

Dofinansowanie można uzyskać na inwestycje w jednostki wytwórcze o łącznej mocy zainstalowanej nie mniejszej niż 1 MW (łącznie moc elektryczna i cieplna) pracujące w warunkach wysokosprawnej kogeneracji (z wyłączeniem energii wytworzonej z węgla) wraz z podłączeniem ich do sieci, w których do produkcji energii wykorzystuje się: ciepło odpadowe, energię z OZE, paliwa gazowe, mieszanki gazów, gaz syntetyczny lub wodór.

ZAPISY: https://ellipsisenergy.clickmeeting.com/kogeneracja-powiatowa/

Powyższy materiał jest reklamą.

OPEC GRUDZIĄDZ PODSUMOWAŁ MINIONY ROK

Miniony 2022 rok był bardzo trudny dla nas wszystkich, również dla sektora ciepłowniczego, w tym dla spółek z Grupy OPEC. Pandemia i wojna w Ukrainie doprowadziły do poważnych utrudnień w dostępie do węgla oraz do drastycznych wzrostów cen wszystkich paliw. Działania OPEC-u w ubiegłym roku skupiały się przede wszystkim na zapewnieniu bezpieczeństwa energetycznego oraz niezawodności dostaw ciepła dla mieszkańców Grudziądza.

Zeszły rok był dla spółek z Grupy OPEC również pełen nowych wyzwań. Zakończono budowę instalacji oczyszczania spalin w Elektrociepłowni Łąkowa, która przyczynia się do poprawy jakości powietrza oraz do spełnienia surowych, wymaganych unijnym prawem, poziomów emisji zanieczyszczeń. Wartość inwestycji wyniosła ponad 64 miliony złotych. W ubiegłym roku rozpoczęto realizację projektu pod nazwą „Rozwój wysokosprawnej kogeneracji poprzez budowę biomasowej jednostki kotłowej w Elektrociepłowni Łąkowa w Grudziądzu”. Jest to pierwsza tego typu inwestycja w Polsce, gdzie jako paliwo zastosowana będzie luźna słoma. Spółka OPEC uzyskała finansowanie tego projektu z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Całkowity koszt inwestycji wyniesie ponad 100 milionów złotych. Kolejnym wyzwaniem dla Grupy OPEC było wsparcie mieszkańców Grudziądza w dostępie do opału na zimę. Spółka OPEC-BIO włączyła się w miejską akcję dystrybucji węgla z rządowym wsparciem, a wcześniej sprzedawała opał z własnych zasobów.

Ubiegły rok pokazał też duży potencjał spółek Grupy OPEC w zakresie zrealizowanych przyłączeń nowych odbiorców do miejskiej sieci ciepłowniczej. Decyzję o wyborze bezpiecznego ciepła systemowego podejmuje coraz więcej firm, instytucji, wspólnot mieszkaniowych, jak i właścicieli prywatnych. W zeszłym roku spółka przyłączyła do miejskiej sieci ciepłowniczej 17 obiektów o łącznej mocy ponad 3 MW. Wśród nowych odbiorców znalazło się m.in.: Centrum Edukacji Ekologicznej, Muzeum Handlu Wiślanego, siedziba Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa, nowa część Centrum Dystrybucyjnego Rossmann, Przedszkole „Tom Bombadil” oraz obiekty Miejskich Wodociągów i Oczyszczalni. Oprócz bieżących przyłączeń w 2022 roku spółka OPEC zawarła 27 umów o przyłączenie, gwarantując nowym klientom dostawy ciepła w latach 2023-2025.

Grupa OPEC dąży do ugruntowania swojej pozycji lidera na lokalnym rynku sprzedaży ciepła, zapewniając komfort cieplny mieszkańcom Grudziądza w bezpieczny i ekologiczny sposób. 

Źródło: OPEC Grudziądz

NA POTRZEBY WOJSKA W ORZYSZU POWSTANIE EKOLOGICZNA CIEPŁOWNIA

Unibep SA zaprojektuje i wykona w formule „pod klucz” modernizację istniejącej Ciepłowni w Orzyszu. Kotłownia do produkcji energii cieplnej będzie wykorzystywała odnawialne źródła energii – biomasę. Zamawiającym jest Przedsiębiorstwo Usług Komunalnych sp. z o.o. w Orzyszu.

Obok starej węglowej ciepłowni w Orzyszu powstanie nowa, ekologiczna. Konieczność budowy drugiej ciepłowni wynika m.in. z większych potrzeb wojska.

Połowa domów jednorodzinnych w Orzyszu nie jest podłączona do ciepła systemowego. Nowa ciepłownia będzie ekologiczna, opalana zrębkami drewna. Dzięki niej ciepło trafi do tysiąca odbiorców.

Samorząd podpisał już umowę z wykonawcą. Inwestycja warta 30 milionów złotych ma być gotowa pod koniec roku. Finansowana jest z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Banku Gospodarstwa Krajowego.

PROJEKT „SKOROSZE”

Historia Ursusa rozpoczyna się w drugiej dekadzie XX wieku, gdzie na terenie podwarszawskiej wsi Czechowice powstały Zakłady Mechaniczne „Ursus”. Spowodowało to szybki rozwój tej miejscowości. Już kilka lat po wojnie Czechowice zostały połączone z sąsiednimi miejscowościami w jedno miasto, któremu nadano nazwę Ursus.

Dzięki Zakładom Mechanicznym miasto Ursus bardzo dynamicznie się rozwijało. Przybywało mieszkańców i pojawiła się konieczność budowy mieszkań dla pracowników „Ursusa” – to wtedy powstało jedno z największych osiedli mieszkaniowych z okresu PRL-u osiedle „Niedźwiadek”.

Ówczesne osiedla ogrzewane były przez lokalne kotłownie węglowe. Każda z nich z osobna zaopatrywała w ciepło mały, niezależny system ciepłowniczy. Oznaczało to jednak liczne niedogodności, m.in. powstawanie niskiej emisji, konieczność wykorzystywania piecyków gazowych do podgrzewania ciepłej wody użytkowej czy wyższe ceny za ciepło dostarczane do budynków w porównaniu do ciepła dostarczanego przez warszawski system ciepłowniczy.

Z czasem kotłownie węglowe zostały zamienione na gazowe. Jednak nadal, pomimo modernizacji, małe systemy ciepłownicze cechowały się niską efektywnością oraz zagrożeniem bezpieczeństwa dostaw ciepła przez pogarszający się stan infrastruktury wynikający z wieloletniej eksploatacji oraz przestarzałej technologii.

W związku z tym Veolia Energia Warszawa podjęła decyzję o przyłączeniu tego obszaru do warszawskiego systemu ciepłowniczego, likwidacji kotłowni lokalnych, budowie nowych sieci ciepłowniczych i indywidualnych węzłów cieplnych oraz tam, gdzie było to uzasadnione, gruntownej modernizacji  istniejącej sieci ciepłowniczej.

Zakres planowanych działań oznaczał konieczność pozyskania zewnętrznego dofinansowania. We wrześniu 2016 roku Veolia Energia Warszawa złożyła do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wniosek o dofinansowanie, a 17 listopada 2017 roku została podpisana umowa dotycząca realizacji projektu dofinansowanego z Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2014-2020 (POIŚ) dla osi priorytetowej I „Zmniejszenie emisyjności gospodarki”, Działania 1.5 „Efektywna dystrybucja ciepła i chłodu”.

Warto dodać, że projekt, którego jednym z głównych celów było ograniczenie emisji CO2 oraz niskiej emisji, zgodnie z założeniami POIiŚ wpisał się w cele Planu Gospodarki Niskoemisyjnej dla m. st. Warszawy. Ponadto znajdował się na liście projektów podstawowych z Warszawskiego Obszaru Funkcjonalnego zgłoszonych jako komplementarne do Zintegrowanych Inwestycji Terytorialnych do Regionalnego Programu Operacyjnego  Województwa Mazowieckiego, Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2014-2020 oraz Kontraktu Terytorialnego dla Województwa Mazowieckiego.

Zaplanowane na lata 2017-2020 przedsięwzięcie otrzymało oficjalną nazwę „Budowa sieci ciepłowniczej celem likwidacji lokalnych źródeł niskiej emisji na osiedlu Skorosze w Warszawie” i składało się z dwóch zadań:

zadanie I dotyczyło wybudowania 2960,5 m sieci ciepłowniczej magistralnej o średnicy od DN 150 do DN 500 w kierunku pięciu osiedlowych kotłowni gazowych.

zadanie II dotyczyło zlikwidowania pięciu kotłowni gazowych i wykonanie 155 węzłów indywidualnych z możliwością doposażenia w moduły ciepłej wody użytkowej wraz z wybudowaniem sieci ciepłowniczej osiedlowej wysokoparametrowej i przyłączy w zakresie średnic DN 32-150 o długości ok. 4 230,5 m oraz modernizacji 815 m istniejącej sieci kanałowej i preizolowanej o średnicach DN 50-150. Planowana sumaryczna moc nowych węzłów indywidualnych wyniosła 25,7 MW.

Z uwagi na znaczne rozmiary projektu i konieczność zapewnienia mieszkańcom osiedla Skorosze ciągłości ogrzewania, planowane zadania zostały podzielone na etapy, które zakładały sukcesywne podłączanie nowych indywidualnych węzłów cieplnych do miejskiej sieci ciepłowniczej.

W 2017 roku wybudowano przeszło dwukilometrowy odcinek magistrali ciepłowniczej doprowadzający ciepło do osiedla Skorosze oraz 68 nowych indywidualnych węzłów cieplnych.

W kolejnym roku wybudowano ok. 900 m sieci magistralnej i ok. 1600 m sieci osiedlowej oraz wybudowano 20 nowych indywidualnych węzłów cieplnych. Zlikwidowane zostały dwie kotłownie lokalne przy ul. J.M. Szancera 3 i ul. Skoroszewskiej 7.

W roku 2019 wybudowano przeszło 500 m osiedlowej sieci ciepłowniczej oraz 23 nowe indywidualne węzły cieplne, a także zlikwidowana została kotłownia przy ul. Kolorowej 15.

W ostatnim roku realizacji projektu wybudowano ponad 2 100 metrów osiedlowej sieci ciepłowniczej oraz 42 nowe indywidualne węzły cieplne, a także zlikwidowano dwie kotłownie lokalne przy ul. Nurzyńskiej 1 i ul. Rakietników 25A.

Kotłownia przy ul. J.  M. Szancera 3 – kotły gazowe przeznaczone do likwidacji

Likwidacja kotłowni lokalnych, podłączenie osiedla Skorosze do warszawskiego systemu ciepłowniczego oraz wybudowanie indywidualnych węzłów cieplnych oznacza szereg korzyści w obszarze ekologii, bezpieczeństwa dostaw ciepła i efektywności energetycznej.

  • Zmniejszenie zużycia energii pierwotnej (nieodnawialnej) poprzez obniżenie strat ciepła na przesyle pozwoli na zmniejszenie zużycia paliw kopalnych a przez to również zmniejszenie zużycia energii pierwotnej (nieodnawialnej) dla zasilania mieszkańców osiedla Skorosze przy dostarczeniu tej samej ilości energii końcowej odbiorcom. Szacuje się, że realizacja projektu przyczyniła się do zmniejszenia zużycia energii pierwotnej (nieodnawialnej) o 47 026,18 GJ/rok.
  • Ograniczenie niskiej emisji na osiedlu Skorosze stanowi istotny rezultat realizacji projektu i dotyczy przede wszystkim emisji zanieczyszczeń pochodzących z pięciu osiedlowych kotłowni, w tym: CO2, pyłu PM10, SO2, NOx i innych zanieczyszczeń. Zlikwidowane kotłownie gazowe ze względu na niskie kominy były źródłem tzw. „niskiej emisji”

Przewidywane poziomy ograniczenia niskiej emisji na osiedlu Skorosze:

  • CO2 – 7 659,86 Mg/rok,
  • SO2 – 0,21 Mg/rok,
  • NOx – 8,49 Mg/rok,
  • Pyły – 0,07 Mg/rok.

Dodatkową korzyścią wynikającą z modernizacji systemu ciepłowniczego jest możliwość likwidacji piecyków gazowych, co przyczynia się do ograniczenia niskiej emisji.

Tablica informacyjna przy likwidowanej kotłowni ul. Kolorowa 15

Ponadto zmniejszenie ilości spalanych paliw, skutkuje ograniczeniem emisji zanieczyszczeń do powietrza, a tym samym może przyczynić się to do spadku liczby zachorowań oraz ograniczenia degradacji środowiska (zakwaszenie gleb, ocieplenie klimatu, zmniejszenie plonów, korozja budowli, degradacja obszarów leśnych).

Ważnym aspektem projektu była poprawa bezpieczeństwa i efektywności dostaw ciepła. Przestarzała i niskosprawna infrastruktura kotłowni gazowych zasilających w ciepło osiedle Skorosze stanowiła przyczynę licznych awarii. Podłączenie mieszkańców do miejskiej sieci ciepłowniczej o wysokiej sprawności z wykorzystaniem nowoczesnych technologii (rur preizolowanych i nowoczesnych indywidualnych węzłów cieplnych) zapewnia mniejszą awaryjność systemu.

Budowa sieci ciepłowniczej

Węzły indywidualne zlokalizowane w  poszczególnych budynkach, są całkowicie zautomatyzowane, przez co charakteryzują się większą efektywnością pracy niż kotłownie lokalne i dają możliwość racjonalnego gospodarowania ciepłem poprzez m. in: indywidualne podejmowanie decyzji o terminie włączenia/wyłączenia ogrzewania, czy prowadzenia polityki oszczędnej gospodarki ciepłem np. poprzez obniżanie temperatury ogrzewania nocą.

Nowy indywidualny węzeł cieplny wybudowany w ramach projektu

Warto dodać, że nowe indywidualne węzły cieplne umożliwiają likwidację wysłużonych piecyków gazowych do podgrzewania ciepłej wody, co oznacza oszczędności i zwiększenie bezpieczeństwa w budynku poprzez wyeliminowanie możliwości zaczadzenia, wybuchu czy  poparzenia.

Oszczędności związane z likwidacją piecyka gazowego służącego do podgrzewania ciepłej wody:

  • zmniejszenie kosztów obsługi kominiarskiej
  • zwiększenie wartości oraz atrakcyjności mieszkań
  • uniknięcie kosztów zakupu indywidualnego podgrzewacza
  • uniknięcie kosztów serwisu i ewentualnej modernizacji podgrzewacza.
  • zmniejszenie opłaty stałej za gaz.

Warszawski system ciepłowniczy stanowi dużo pewniejsze i bardziej komfortowe źródło dostaw ciepła niż lokalne kotłownie, a ciepło z systemu warszawskiego dostępne jest przez cały rok.

Tablica pamiątkowa informująca o realizacji Projektu – w budynku wybudowany został nowy indywidualny węzeł cieplny

Podsumowując, podczas realizowanego w latach 2017-2020 projektu, wybudowano 153 nowe węzły indywidualne, ok. 4 km osiedlowej sieci ciepłowniczej oraz ok. 3 km sieci magistralnej.

„To bardzo udany projekt. Mam tutaj podłączonych do sieci prawie 40 budynków (1700 lokali) i to zdaje egzamin. Mieszkańcy już wcześniej wiedzieli, że to jest dobre rozwiązanie, duża wygoda i pozbycie się niebezpieczeństwa związanego z użytkowaniem piecyków gazowych. No i tańsze ciepło. To naprawdę duży przeskok jakościowy. Przede wszystkim jest taniej, bezpieczniej i wygodniej.

To nie tylko jest sprawa wykonawstwa, ale też przełamania pewnych barier międzyludzkich. Tyle kilometrów tej sieci magistralnej nie rodziło się tak „na pstryknięcie palcami”. Potrzebne były spotkania z mieszkańcami, żeby każdy miał możliwość się wypowiedzieć. Omawiane były kwestie dotyczące szkół, przedszkoli, wspólnot czy innych spółdzielni. Ta współpraca miała wysoką jakość. Poprawiły się przez to również nasze relacje z urzędem dzielnicy. – powiedział Kazimierz Przybytkowski, Zastępca Prezesa Zarządu ds. Eksploatacji i Rozwoju  Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej “Ursus” w Warszawie.

Źródło: Veolia Energia dla Warszawy

4,5 MLD ZŁ MA WYNIEŚĆ KOSZT WSPARCIA DLA ODBIORCÓW CIEPŁA

Koszt wsparcia dla odbiorców ciepła oszacowano na 4,5 mld zł – podano w projekcie nowelizacji ustawy dot. szczególnych rozwiązań w zakresie niektórych źródeł ciepła.

Łącznie budżet na wsparcie odbiorców ciepła oszacowano na 14,5 mld zł.

W wyniku analizy dotychczasowego funkcjonowania systemu rekompensat dla wytwórców ciepła, uwzględniając rozszerzenie systemu wsparcia oraz wydłużenie czasu jego funkcjonowania, zwiększono budżet przeznaczony na dopłaty do ciepła systemowego do łącznej kwoty 14 500 000 000 zł – napisano.

Zgodnie z ustawą z września 2022 r. na rekompensaty dla wytwórców ciepła, dodatki dla gospodarstw domowych i podmiotów wrażliwych przeznaczono 10 mld zł.

Środki przeznaczone na wypłatę rekompensat dla wytwórców ciepła będą pochodzić z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19.

Niniejsza ustawa uwzględnia możliwość skorzystania z ww. środków na cele wypłaty wyrównań wprowadzanych projektowaną regulacją. W wyniku analizy dotychczasowego funkcjonowania systemu rekompensat dla wytwórców ciepła, uwzględniając rozszerzenie systemu wsparcia oraz wydłużenie czasu jego funkcjonowania, zwiększono budżet przeznaczony na dopłaty do ciepła systemowego – napisano.

Rada Ministrów przyjęła we wtorek projekt ustawy o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw oraz niektórych innych ustaw, przedłożony przez ministra klimatu i środowiska.

W WARSZAWIE BĘDĄ ODZYSKIWAĆ CIEPŁO ZE ŚCIEKÓW

Wodociągi Warszawskie, jako firma odpowiedzialna społecznie, a więc także ekologicznie, wdrażają kolejne projekty związane z Gospodarką Obiegu Zamkniętego. Umowa z PGNiG TERMIKA S.A. zakłada współpracę obu spółek w zakresie odzysku ciepła ze ścieków i wykorzystania go na potrzeby mieszkańców miasta.

PGNiG TERMIKA S.A. to kolejny po Veolia Energia Warszawa partner, z którym Wodociągi Warszawskie będą współpracować w zakresie zbadania możliwości odzysku ciepła ze ścieków. Spółki właśnie podpisały umowę w tej sprawie. Pierwszy etap to przygotowanie analiz mających za zadanie zweryfikować uwarunkowania ewentualnego przyszłego przedsięwzięcia. Następnie, w przypadku pomyślnych wyników prac, docelowo zakłada się zabudowę pomp ciepła wykorzystujących ciepło odpadowe ścieków komunalnych z sieci kanalizacyjnej oraz w oczyszczalniach ścieków „Czajka”, „Południe” i „Pruszków”, a także Stacji Termicznej Utylizacji Osadów Ściekowych (STUOŚ) należących do stołecznego MPWiK. Częścią umowy jest także analiza możliwości przeprowadzenia przyszłych działań ukierunkowanych na wykorzystanie ścieków oczyszczonych jako wody technologicznej w obiektach należących do PGNiG TERMIKA.

– W naszej działalności dążymy do zrównoważonego rozwoju poprzez między innymi realizację inwestycji, które przeciwdziałają zmianom klimatu, wpisują się w kierunkowe globalne i unijne rozwiązania środowiskowe, tym samym bezpiecznie i stabilnie wpływają na jakości życia mieszkańców naszej stołecznej społeczności. Szczególnie w ostatnich latach kładziemy nacisk na osiągnięcie efektywności w zakresie Gospodarki Obiegu Zamkniętego. Rozwijanie współpracy z partnerami z firm odpowiedzialnych za publiczne usługi uznajemy za kierunek dziś konieczny i właściwy. Jest to też ważne, gdy mówimy o odnawialnych źródłach energii i uniezależnianiu się od tzw. energii „brudnej”. Interesują nas sensowne, dobre dla środowiska i ludzi projekty, w ten sposób wpisujemy się także w kierunkowe rozwiązania naszego właściciela, m.st. Warszawy – mówi Marek Smółka, rzecznik prasowy Wodociągów Warszawskich.

PGNIG TERMIKA, jako główny wytwórca ciepła na potrzeby warszawskiego systemu ciepłowniczego oraz systemu ciepłowniczego zasilającego Pruszków, Piastów i Michałowice, a także energii elektrycznej na potrzeby aglomeracji warszawskiej, również podkreśla wagę inwestycji w dywersyfikację źródeł pozyskiwania energii.

– W naszym podejściu do modernizacji czy transformacji energetycznej bierzemy pod uwagę wyzwania, z jakimi mierzy się polskie ciepłownictwo, zwłaszcza w kontekście europejskiej wizji polityki klimatycznej. To doskonale widać w Termice, gdzie zarządzamy dwoma największymi elektrociepłowniami w Unii Europejskiej. Musimy w związku z tym pamiętać, że naszym głównym obowiązkiem jest utrzymywanie stabilnych źródeł wytwórczych i jeszcze przez długi czas podstawowymi paliwami zasilającymi nasze jednostki będą węgiel i gaz.

Tym niemniej PGNiG TERMIKA cały czas poszukuje rozwiązań wpływających na dywersyfikację naszego miksu paliwowego i stosowanie różnych możliwych do zastosowania technologii wytwórczych. Pracujemy nad rozwiązaniami pozwalającymi na magazynowanie energii, prowadzimy prace badawcze nad wykorzystaniem biogazu i wodoru, ale też ogromne znaczenie przywiązujemy do produkcji energii z ciepła odpadowego. Takim rozwiązaniem jest opracowywana właśnie z MPWiK koncepcja odzyskiwania ciepła z warszawskich ścieków. Podpisane z Wodociągami Warszawskimi porozumienie jest pierwszym krokiem do wdrożenia tej metody w aglomeracji warszawskiej i poszerzenia obszaru Gospodarki Obiegu Zamkniętego w produkcji ciepła – podsumowuje Paweł Przychodzeń, wiceprezes PGNiG TERMIKA SA Grupa Orlen.