Home Archive by category Legislacja

Legislacja

KOMISJA ZATWIERDZA ZMIANY W NIEMIECKIM SYSTEMIE WSPARCIA OZE

Komisja Europejska zatwierdziła zmiany w niemieckim programie wspierania produkcji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii.

Program ten jest częścią niemieckiej ustawy o energii odnawialnej (“Erneuerbare Energien Gesetz” – “EEG 2021“). Zmiany przyczynią się m.in. do rozwoju fotowoltaiki słonecznej (PV) i lądowej energii wiatrowej poprzez zwiększenie wolumenów objętych przetargami, a tym samym wsparcia dla tych technologii.

Jednocześnie Komisja zatwierdziła pomoc państwa dla małych instalacji wykorzystujących nawóz naturalny, zgodnie z EEG 2021 i powiązanymi przepisami. Kwalifikujące się instalacje to instalacje na biomasę wykorzystujące nawóz rolniczy do produkcji energii elektrycznej o zainstalowanej mocy nieprzekraczającej 150 kW.

Zarówno zmiany w pierwotnym programie, jak i wsparcie dla małych instalacji wykorzystujących obornik mają na celu dalszą pomoc Niemcom w osiągnięciu ambitnych celów w zakresie energii odnawialnej. Komisja stwierdziła, że środki będą wspierać projekty promujące wykorzystanie odnawialnych źródeł energii i ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, w szczególności związane z fotowoltaiką, lądową energią wiatrową, biogazem, biomasą i biometanem, zgodnie z europejskim zielonym ładem, bez nadmiernego zakłócania konkurencji.

Źródło: KE
Fot. Pixabay

NOWA METODOLOGIA LICZENIA „ZIELONEJ ENERGII” Z SYSTEMÓW CHŁODZENIA

Komisja Europejska opublikowała w tym tygodniu nowe przepisy ustanawiające metodologię obliczania ilości energii odnawialnej pochodzącej z chłodzenia i systemów lokalnego chłodzenia, którą można zaliczyć do celów UE w zakresie energii odnawialnej.

Akt delegowany wyjaśnia, w jaki sposób chłodzenie można zaliczyć do ogólnego celu państwa członkowskiego w zakresie energii odnawialnej, a także w jaki sposób przyczynia się ono do osiągnięcia celów sektorowych w zakresie ogrzewania i chłodzenia oraz systemów lokalnego ogrzewania i chłodzenia na mocy dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii. Nowa metodyka obliczeń wypełnia lukę w obecnym prawodawstwie, ponieważ do tej pory nie można było w praktyce obliczyć wkładu chłodzenia odnawialnego do odnawialnych źródeł energii, mimo że zasadniczo było ono objęte dyrektywą w sprawie odnawialnych źródeł energii od 2009 r.

Połączenie ocieplającego się klimatu, zmieniających się projektów budynków i rosnącego zapotrzebowania na komfort cieplny spowodowało wzrost zużycia energii pochodzącej z chłodzenia. Dane liczbowe pokazują, że chłodzenie nie jest już statystycznie nieistotne pod względem zużycia energii, ale stanowi nowy, wschodzący sektor, który już teraz odpowiada za 5-20% końcowego zużycia energii w niektórych krajach UE. To sprawiło, że przyjęcie metodologii obliczania odnawialnego chłodzenia stało się aktualną i pilną kwestią dla UE i jej państw członkowskich.

W bardziej technicznym ujęciu nowa metodologia wprowadza progresywny system, w którym udział odnawialnego chłodzenia zależy od jego charakterystyki energetycznej. Ustanawia ona dwa progi: systemy chłodzenia poniżej niższego progu nie będą uznawane za odnawialne, natomiast chłodzenie z systemów na poziomie lub powyżej wyższego progu będzie w pełni zaliczane jako odnawialne. Systemy chłodnicze znajdujące się pomiędzy tymi dwoma progami będą mogły zaliczać liniowo rosnącą ilość chłodu jako energię odnawialną, w miarę jak ich wydajność będzie zbliżać się do wyższego progu.

Metodologia ta będzie premiować najlepsze dostępne obecnie technologie, takie jak wysoce wydajne odwracalne pompy ciepła i darmowe chłodzenie za pośrednictwem lokalnych sieci chłodniczych. Zachęca ona również do wdrażania w przyszłości innowacyjnych technologii chłodzenia, takich jak chłodzenie energią słoneczną, które zarówno zmniejszają zużycie energii, jak i zwiększają wykorzystanie odnawialnych źródeł energii do chłodzenia.

Źródło: KE
Fot. KE

RZĄD PRZYJĄŁ „POLSKĄ STRATEGIĘ WODOROWĄ”

Rada Ministrów, 2 listopada 2021 r., podjęła uchwałę ws. przyjęcia „Polskiej strategii wodorowej do roku 2030 z perspektywą do 2040 r.”, przedłożoną przez ministra klimatu i środowiska. Polska Strategia Wodorowa jest dokumentem strategicznym, który określa główne cele rozwoju gospodarki wodorowej w Polsce oraz kierunki działań potrzebnych do ich osiągnięcia. Dokument wpisuje się w globalne, europejskie i krajowe działania mające na celu budowę gospodarki niskoemisyjnej.

Celem strategii jest stworzenie polskiej gałęzi gospodarki wodorowej oraz jej rozwój na rzecz osiągnięcia neutralności klimatycznej i utrzymania konkurencyjności polskiej gospodarki.

Inwestycje w rozwój technologii wodorowych oferują rozwiązania umożliwiające obniżenie emisyjności w tych segmentach gospodarki, w których dekarbonizacja jest ekonomicznie nieuzasadniona lub niemożliwa w drodze elektryfikacji.

Dokument przewiduje opracowanie programów wsparcia budowy gospodarki wodorowej, przy czym pomoc ta obejmie wyłącznie wodór niskoemisyjny, tj. ze źródeł odnawialnych oraz powstały przy wykorzystaniu technologii bezemisyjnych. Uzyskanie wsparcia dla produkcji wodoru z paliw kopalnych możliwe będzie wyłącznie pod warunkiem zastosowania technologii wychwytywania dwutlenku węgla (np. CCS/CCU).

Strategia wytycza 6 celów:

  1. wdrożenie technologii wodorowych w energetyce i ciepłownictwie;
  2. wykorzystanie wodoru jako paliwa alternatywnego w transporcie;
  3. wsparcie dekarbonizacji przemysłu;
  4. produkcja wodoru w nowych instalacjach;
  5. sprawny i bezpieczny przesył, dystrybucja i magazynowanie wodoru;
  6. stworzenie stabilnego otoczenia regulacyjnego.

Wskaźnikami osiągnięcia w 2030 r. celów są:

  • 2 GW mocy instalacji do produkcji wodoru i jego pochodnych z niskoemisyjnych źródeł, procesów i technologii, w tym w szczególności instalacji elektrolizerów;
  • 800 – 1000 nowych autobusów wodorowych, w tym wyprodukowanych w Polsce;
  • min. 32 stacji tankowania i bunkrowania wodoru;
  • co najmniej 5 dolin wodorowych.

Biorąc pod uwagę duży potencjał krajowej produkcji wodoru z lokalnych surowców, rola technologii wodorowych pozytywnie wpływających na środowisko będzie kluczowa w przyszłości. Do najważniejszych czynników środowiskowych należy: nisko- lub zeroemisyjność technologii wodorowych oraz bezpieczeństwo technologii i infrastruktury wodorowej wraz z minimalnym oddziaływaniem na lokalne środowisko naturalne.

Źródło: MKiŚ
Fot. Pixabay

PAKIET “FIT FOR 55” W PARLAMENCIE EUROPEJSKIM

14 lipca Komisja Europejska opublikowała pakiet „Fit for 55”, którego celem jest osiągnięcie unijnego celu na rok 2030, jakim jest redukcja emisji o 55% i osiągnięcie neutralności klimatycznej do 2050 roku. Druga część pakietu, która obejmie m.in. rewizję dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (EPBD) oraz tzw. pakiet dekarbonizacji gazu, spodziewana jest w grudniu 2021 roku.

Parlament i Rada pracują równolegle nad wypracowaniem swoich stanowisk przed spotkaniem się w ramach tzw. negocjacji trójstronnych (trylogów), które doprowadzą do przyjęcia ostatecznego kształtu tekstów.

Rada UE rozpoczęła spotkania w swoich grupach technicznych i politycznych (grupy robocze i rady ds. środowiska i energii), aby przygotować stanowiska w sprawie dokumentów. Państwa członkowskie uczestniczyły w prezentacji wniosków przez Komisję i przeprowadziły pierwsze wymiany poglądów.

W Parlamencie Europejskim dokumenty zostały rozdzielone między grupy polityczne, które wyznaczyły sprawozdawców i kontrsprawozdawców dla komitetów wiodących i opiniodawczych. Poniżej przedstawiamy szczegóły dotyczące odpowiedzialności za najistotniejsze dla sektora dokumenty pakietu (ostateczna lista do potwierdzenia).

Dyrektywa w sprawie odnawialnych źródeł energii (REDIII)

Komisja wiodąca: ITRE

  • Sprawozdawca: Markus Pieper (PPE, Niemcy)
  • Kontrsprawozdawca: Nicolás González Casares (S&D, Hiszpania)
  • Sprawozdawca pomocniczy: Christophe Grudler (Renew, Francja)
  • Sprawozdawca pomocniczy: Ville Niinistö (Zieloni/EFA, Finlandia)
  • Sprawozdawca pomocniczy: Evzen Tosenovsky (ECR, Czechy)
  • Sprawozdawca pomocniczy: Sira Rego (Lewica, Hiszpania)

Komisja opiniodawcza: ENVI

  • Sprawozdawca: Nils Torvalds (RE, Finlandia)
  • Kontrsprawozdawca: Agnès Evren (PPE, Francja)
  • Sprawozdawca pomocniczy: Tiemo Wölken (S&D, Niemcy)
  • Sprawozdawca pomocniczy: Martin Häusling (Zieloni/EFA, Niemcy)

Dyrektywa w sprawie efektywności energetycznej (EED)

Komisja wiodąca: ITRE

  • Sprawozdawca: Niels Fuglsang (S&D, Dania)
  • Kontrsprawozdawca: Pernille Weiss (PPE, Dania)
  • Sprawozdawca pomocniczy: Grzegorz Tobiszowski (ECR, Polska)
  • Sprawozdawca cień: Nicola Danti (Renew, Włochy)
  • Sprawozdawca pomocniczy: Jutta Paulus (Zieloni/EFA, Niemcy)
  • Kontrsprawozdawca: Sandra Pereira (Lewica, Portugalia)

Komisja opiniodawcza: ENVI

  • Sprawozdawca: Eleonora Evi (Zieloni/EFA, Włochy)
  • Kontrsprawozdawczyni: Hildegard Bentele (PPE, Niemcy)
  • Sprawozdawca pomocniczy: Monika Beňová (S&D, Słowacja)
  • Sprawozdawca pomocniczy: Nicolae Ştefănuță (RE, Rumunia)

System handlu uprawnieniami do emisji i rezerwa stabilności rynkowej (ETS i MSR)

Komisja wiodąca: ENVI

  • Sprawozdawca: Peter Liese (PPE, Niemcy)
  • Sprawozdawca pomocniczy: Jytte Guteland (S&D, Szwecja)
  • Sprawozdawca pomocniczy: Emma Wiesner (RE, Szwecja)
  • Sprawozdawca cień: Michael Bloss (Zieloni/EFA, Niemcy)
  • Sprawozdawca pomocniczy: Danilo Oscar Lancini (ID, Włochy)
  • Kontrsprawozdawca: Silvia Modig (Lewica, Finlandia)

Komisja opiniodawcza: ITRE

  • Sprawozdawca pomocniczy: Sara Skyttedal (PPE, Szwecja)
  • Sprawozdawca cień: Miapetra Kumpula-Natri (S&D, Finlandia)
  • Sprawozdawca pomocniczy: Robert Roos (ECR, Holandia)

Źródło: EHP
Fot. Pixabay

STRATEGIA DLA CIEPŁOWNICTWA NABIERA KSZTAŁTÓW

Już w IV kw. br. rząd planuje przyjąć w formie uchwały strategię dla ciepłownictwa – wynika z wpisu do Wykazu prac legislacyjnych i programowych Rady Ministrów. Dzięki przyjęciu strategii ma dojść do zmian – przede wszystkim dominującego węgla na inne paliwa oraz do urealnienia taryf – czytamy na portalu energetyka24.com.

Zgodnie z wpisem, rozwiązania strategii zakładają transformację struktury paliw w kierunku OZE wspieranych gazem i redukcję zanieczyszczeń, przede wszystkim z indywidualnych palenisk opalanych niskiej jakości paliwami stałymi. Strategia ma też zakładać zmianę środowiska regulacyjnego ciepłownictwa systemowego, przede wszystkim poprzez urealnienie taryf.

Jak wskazuje się, kondycja finansowa ciepłownictwa, uzależniona od zatwierdzanych przez Prezesa URE stawek, w ciągu ostatnich lat pogarsza się. Konieczne jest dostosowanie taryf do realiów ciepłownictwa systemowego poprzez standaryzację i uproszczenie procedur, oraz zawarcie mechanizmów zachęcających do inwestowania.

Wprowadzony ma zatem zostać system gwarancji pochodzenia ciepła systemowego, wzorowany na systemie dla energii elektrycznej. Na szeroką skalę wykorzystywane ma być ciepło odpadowe oraz z odpadów komunalnych. Rozwój spalarni ma następować tam, gdzie to konieczne i uzasadnione lokalnymi zasobami.

Jak przypomina się we wpisie, zarówno w ciepłownictwie systemowym jak i niesystemowym najważniejszym paliwem jest obecnie węgiel kamienny, a w ciepłownictwie niesystemowym znaczny udział posada również drewno opałowe. Skutkiem jest wysoka emisyjność CO2 oraz przede wszystkim zanieczyszczeń powietrza w ciepłownictwie niesystemowym.

Dodatkowo dyrektywa OZE wprowadziła cel wzrostu udziału OZE w ciepłownictwie o 1,1 pkt. proc. rocznie w okresie 2021-2030, co w przypadku Polski oznacza osiągnięcie poziomu 28,4 proc. OZE w całym ciepłownictwie w 2030 roku. Tymczasem obecne tempo wzrostu, zwłaszcza w ciepłownictwie systemowym, jest niewystarczające do wypełnienia tego zobowiązania – udział OZE wyniósł w 2019 r. 9,5 proc.

Jak się zaznacza, barierą rozwoju ciepłownictwa systemowego jest uznanie danego systemu ciepłowniczego za „efektywny” według definicji z dyrektywy. System niespełniający tego warunku nie może uzyskać pomocy ze środków publicznych, chyba że w efekcie dokonanej inwestycji uzyska status efektywnego. Obecnie warunek efektywności spełnia ok. 10 proc. systemów ciepłowniczych. Dlatego konieczne jest wsparcie sektora i przeprowadzenie transformacji w kierunku gospodarki niskoemisyjnej i zrównoważonej – podkreśla się we wpisie.

Fot. MKiŚ

KONDYCJA FINANSOWA BRANŻY CIEPŁOWNICZEJ MA SIĘ POPRAWIĆ

MKiŚ skierowało do konsultacji projekt noweli rozporządzenia ws. szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło. Regulacje mają pomóc energetyce w akumulacji kapitału lub podniesieniu wiarygodności kredytowej, by sfinansować transformację energetyczną.

Jak podano w uzasadnieniu projektu rozporządzenia, ma ono celu szybkie ustabilizowanie sytuacji finansowej przedsiębiorstw sektora ciepłowniczego w obszarze wytwarzania i przesyłania oraz dystrybucji ciepła, poprzez zmianę odpowiednich regulacji.

„Proponowane zmiany dają możliwość uzyskania następujących pozytywnych efektów dla sektora ciepłownictwa, tj.: 1) poprawę płynności finansowej w sektorze; 2) uzyskanie przez przedsiębiorstwa sektora ciepłowniczego większej zdolności kredytowej, co umożliwi otrzymanie finansowania z banków oraz uzyskanie dotacji i możliwość uzyskania innych źródeł finansowania; 3) zbudowanie podstawy kapitałowej na transformację systemów ciepłowniczych w systemy efektywne energetyczne, dążąc do transformacji ciepłownictwa w kierunku źródeł nisko i zeroemisyjnych” – napisano.

Jak stwierdza się w Ocenie Skutków Regulacji, największe wyzwania stojące przed polskim ciepłownictwem to wzrastające koszty związane z polityką klimatyczną oraz zmniejszające się zapotrzebowanie na ciepło, wynikające z ocieplania klimatu, postępu technologicznego i rosnącej efektywności energetycznej.

Sytuacja finansowa ciepłownictwa systemowego systematycznie się pogarsza, w 2019 r. branża osiągnęła ujemną rentowność -2,92 proc. i płynność na bardzo niskim poziomie, poniżej wartości referencyjnych – wskazuje OSR.

Według uzasadnienia, nowe rozwiązania w rozporządzeniu ws. szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło mają poprawić kondycję finansową. Od niej bowiem zależy – jak się podkreśla – możliwość realizacji inwestycji wynikających z kolejnych wyzwań stawianych przed sektorem ciepłownictwa systemowego w regulacjach europejskich, jak również krajowych.

Szczegółowe propozycje w projekcie rozporządzenia przewidują m.in. zwiększenie możliwego wzrostu planowanych przychodów w taryfach uproszczonych dla ciepła wytworzonego w jednostkach kogeneracji o 1 punkt procentowy; zagwarantowanie minimalnego wzrostu planowanych przychodów w taryfach przedsiębiorstw zajmujących się przesyłem i dystrybucją ciepła. Zagwarantowany ma zostać minimalny wzrost planowanych uzasadnionych przychodów w taryfach przedsiębiorstw niestosujących uproszczonego sposobu kształtowania taryf dla ciepła.

W kalkulacjach zwrotu z kapitału zaangażowanego w działalność ciepłowniczą, będzie ona zwiększana o 1 pkt proc. za każdą redukcję emisji o 25 proc., która wynika z przeprowadzonych inwestycji w nowe lub zmodernizowane jednostki wytwórcze w źródłach ciepła, sieciach ciepłowniczych lub w infrastrukturę po stronie odbiorców końcowych.

Źródło: MKiŚ, CIRE
Fot. MKiŚ

MKIŚ PLANUJE ZMIANĘ ROZPORZĄDZENIA DOT. TARYF DLA CIEPŁA

W wykazie prac legislacyjnych znalazł się „Projekt rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło”.

Jak podaje resort klimatu przyczynami i potrzebami wprowadzenia rozwiązań są:

  1. „Wzrastające koszty związane polityką klimatyczną Polski (w tym poprawa jakości powietrza) i Unii Europejskiej, które wpływają zarówno na bieżącą działalność przedsiębiorstw ciepłowniczych, jak i na konieczność bardzo wysokich nakładów inwestycyjnych”.
  2. „Zmniejszające się zapotrzebowanie na ciepło, które wynika ze zjawiska ocieplania klimatu, postępu technologicznego (np. instalacje nowoczesnych systemów sterowania) i wymogami zwiększania efektywności energetycznej, w szczególności dotyczącymi termomodernizacji budynków”.
  3. „Konieczność redukcji poziomu emisji CO2 w związku z przewidywanym wzrostem ceny uprawnień do emisji CO2 (z obecnych ok. 40 euro do nawet ponad 70 euro za tonę w 2030 r.) i ograniczeniem przydziału bezpłatnych uprawnień”.
  4. „Zrealizowanie celów określonych w KPEiK oraz PEP 2040, w tym celu nakładanego przez Dyrektywę RED II. 5. Konieczność pozyskania dodatkowych środków na inwestycje związane z ograniczeniem emisji szkodliwych substancji oraz wzrostem efektywności energetycznej, konwersją lub modernizacją źródeł mającą na celu wzrost udziału wytwarzanego ciepła ze źródeł odnawialnych”.

W projekcie resort planuje zawrzeć:

  1. „Zwiększenie możliwości wzrostu planowanych przychodów w taryfach dla ciepła z kogeneracji o jeden punkt procentowy”.
  2. „Zagwarantowanie minimalnego wzrostu planowanego przychodu dla taryf kształtowanych na bazie kosztów – zarówno dla cen wytwarzanego ciepła z jak i stawek opłat za jego przesyłanie i dystrybucję”.
  3. „Dodatkowe premiowanie zwiększonym zwrotem z kapitału aktywów, które powstały w związku z budową źródeł ciepła stanowiących instalacje odnawialnego źródła energii”.
  4. „Uwarunkowanie wskazania realnej możliwości przeznaczenia środków wynikających ze zwiększonych planowanych przychodów zatwierdzonych przez Prezesa URE w taryfie dla ciepła, na inwestycje związane z modernizacją infrastruktury mającą na celu ochronę środowiska.
  5. „Umożliwienie zmiany taryfy po zmianie wskaźników dotyczących minimalnego wzrostu planowanych przychodów”.

Za opracowanie projektu odpowiedzialni będą Jacek Ozdoba – Sekretarz Stanu oraz Piotr Sprzączak – Dyrektor Departamentu Ciepłownictwa. Rozporządzenie ma zostać wydane we wrześniu br.

Fot. MKiŚ

OSTATNIA PROSTA FUNDUSZU MODERNIZACYJNEGO

Wdrożenie do prawa krajowego regulacji dotyczących tzw. Funduszu Modernizacyjnego to jedna z najważniejszych kwestii, które reguluje uchwalona 15 kwietnia 2021 r. przez Sejm RP ustawa o zmianie ustawy o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych oraz niektórych innych ustaw. Nowe przepisy stanowić będą jeden z elementów systemu finansowania transformacji klimatycznej w Polsce. 20 maja br. Sejm odrzucił zaproponowane przez Senat poprawki do ustawy kończąc tym samym etap prac parlamentarnych nad ustawą. Teraz ustawa zostanie przekazana do podpisu Prezydenta RP.

Zgodnie z ustawą utworzony zostanie Fundusz Modernizacyjny – nowy instrument, który wspierać będzie realizację celów polityki energetyczno-klimatycznej. Jego celem będzie wspieranie modernizacji systemu energetycznego oraz poprawa efektywności energetycznej krajów Unii Europejskiej, w których PKB per capita jest niższe niż 60% średniej dla całej UE (odnosząc do roku 2013). Fundusz, którego funkcjonowanie ma rozpocząć się od połowy 2021 roku, będzie bazował na środkach pochodzących ze sprzedaży przez Komisję Europejską uprawnień do emisji. Polska będzie jego największym beneficjentem – prognozowana (zależna od cen uprawnień do emisji) pula środków dla naszego kraju przewiduje najmniej 20 mld zł w okresie 2021-2030.

Jak podkreśla minister klimatu i środowiska Michał Kurtyka, wsparcie inwestycyjne spowoduje pobudzenie obszarów gospodarki zaangażowanych w transformację energetyczną, jednocześnie przyczyniając się do poprawy konkurencyjności polskich firm na arenie międzynarodowej.

„Dzięki realizacji inwestycji przy wsparciu Funduszu mamy szansę na przyspieszenie modernizacji sektora energetycznego. Dotyczy to m.in. ciepłownictwa, które wymaga znaczących nakładów finansowych. Realizacja tych inwestycji przyczyni się do osiągnięcia przez Polskę zobowiązań wynikających z polityki klimatyczno-energetycznej Unii Europejskiej” – dodał minister.

Modernizacja polskiego sektora energetycznego, ograniczenie emisji gazów cieplarnianych oraz innych zanieczyszczeń powietrza, które przełożą się na stan zdrowia i lepszą jakość życia Polaków, to niektóre z korzyści z wdrożenia finansowania w ramach Funduszu Modernizacyjnego. Realizacja inwestycji przyczyni się również do osiągnięcia polskich zobowiązań wynikających z polityki klimatyczno-energetycznej Unii Europejskiej.

Działanie Funduszu Modernizacyjnego

Zarządzanie Funduszem Modernizacyjnym ma być realizowane poprzez tzw. Krajowy system wdrażania Funduszu Modernizacyjnego. Na szczeblu krajowym za zarządzanie Funduszem Modernizacyjnym odpowiedzialny będzie Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (NFOŚiGW). Nadzór nad systemem będzie sprawował minister właściwy do spraw klimatu.

Dofinasowanie inwestycji ze środków Funduszu Modernizacyjnego będzie się odbywało w ramach programów priorytetowych. Na ich kształt będzie miała wpływ powołana Rada Konsultacyjna składająca się z przedstawicieli właściwych ministrów. Każdy program priorytetowy będzie zatwierdzany przez ministra właściwego do spraw klimatu, przed przekazaniem do Europejskiego Banku Inwestycyjnego lub komitetu inwestycyjnego, ustanowionego na mocy dyrektywy EU ETS.

Zgodnie z dyrektywą Fundusz Modernizacyjny będzie wspierał inwestycje przede wszystkim z zakresu: wytwarzania i użytkowania energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych; ciepłownictwa; magazynowania energii i modernizacji sieci energetycznych, w tym rurociągów należących do systemów ciepłowniczych, sieci elektroenergetycznej; transformacji regionów uzależnionych od stałych paliw kopalnych, sprawiedliwych przemian tych regionów; efektywności energetycznej, w tym w sektorach transportu, budownictwa, rolnictwa i odpadów.

Poza ustanowieniem systemu zarządzania Funduszem Modernizacyjnym, w projekcie został zawarty szereg zmian związanych m.in. z: dostosowaniem przydziałów uprawnień do emisji dla podmiotów objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji EU ETS, oceną poziomów działalności instalacji czy funkcjonowaniem Krajowej bazy o emisjach gazów cieplarnianych oraz innych substancji.

Ustawa dopełnia pełnej transpozycji do polskiego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2018 r. zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w celu wzmocnienia efektywnych pod względem kosztów redukcji emisji oraz inwestycji niskoemisyjnych (…), która wyznacza ramy funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami do emisji EU ETS w latach 2021-2030.

Źródło: MKiŚ
Fot. MKiŚ

TRWAJĄ KONSULTACJE DŁUGOTERMINOWEJ STRATEGII RENOWACJI

Ministerstwo Rozwoju, Pracy i Technologii zaprasza jednostki samorządu terytorialnego, partnerów społecznych i gospodarczych, w tym organizacje przedsiębiorców i przedstawicieli branży budowlanej oraz innych zainteresowanych do udziału w konsultacjach publicznych projektu Długoterminowej Strategii Renowacji.

Renowacja (m.in. termomodernizacja) zasobów budowlanych jest jednym z największych wyzwań́ infrastrukturalnych Polski do 2050 r. Podobnie jak w przypadku sektorów budowlanych pozostałych państw członkowskich UE, polskie budynki w długim okresie powinny zostać zmodernizowane w sposób spójny z transformacją w kierunku gospodarki neutralnej klimatycznie. Jednocześnie krajowa polityka publiczna musi odpowiadać na pilną potrzebę wymiany najbardziej emisyjnych źródeł ciepła w celu poprawy jakości powietrza, zapewniając przy tym efektywność ekonomiczną renowacji oraz sprawiedliwe rozłożenie kosztów inwestycji w modernizację budynków. Transformacja do efektywnie energetycznego i niskoemisyjnego sektora budowlanego przyczyni się do osiągnięcia celów unijnych w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych (GHG), dekarbonizacji i wzrostu wykorzystania energii z odnawialnych źródeł.

Strategia przedstawia kompleksową diagnozę wyzwania, jakim jest poprawa efektywności energetycznej sektora budowlanego, oraz prezentuje ścieżkę osiągnięcia wielkoskalowej i głębokiej renowacji zasobów budowlanych w Polsce w podziale na lata 2030, 2040 i 2050. W dokumencie zawarte są rekomendacje dotyczące dalszego kształtowania polityki publicznej w obszarze wsparcia renowacji budynków, a także trzy scenariusze (w tym scenariusz rekomendowany) termomodernizacji zasobów budowlanych do 2050 r.

Na potrzeby określenia rekomendowanego scenariusza renowacji zasobów budowlanych do 2050 r. w Strategii przeanalizowano trzy ścieżki inwestycji w termomodernizację budynków w Polsce. Po uwzględnieniu ograniczeń zarówno po stronie podażowej, jak i popytowej, jako rekomendowaną wskazano ścieżkę łączącą szybki wzrost skali płytkiej termomodernizacji ze stopniowym upowszechnianiem głębokiej termomodernizacji w perspektywie do 2030 r. Pozwoli to na wsparcie masowej wymiany źródeł ogrzewania służącej poprawie jakości powietrza w najbliższych latach, jednocześnie tworząc podstawy do osiągnięcia powszechnej głębokiej termomodernizacji budynków spójnej z transformacją w kierunku gospodarki neutralnej klimatycznie w kolejnych dekadach (w tym poprzez termomodernizację etapową).

Według scenariusza rekomendowanego do 2050 roku, 66% budynków zostanie doprowadzonych do standardu pasywnego, a 21% do standardu energooszczędnego. Pozostałe 13% budynków, których z przyczyn technicznych lub ekonomicznych nie da się tak głęboko zmodernizować, trafią do przedziału efektywności 90-150 kWh/( m2•rok). W scenariuszu średnie tempo renowacji wynosi około 4%, przy czym tempo głębokiej termomodernizacji do najwyższego standardu nie przekracza istotnie 3%, a ten poziom jest osiągany dopiero po roku 2035, co zapewnia wystarczający czas do zbudowania odpowiednich kompetencji i potencjału wśród dostawców niezbędnych rozwiązań technologicznych.

Rekomendacje w zakresie polityki publicznej dotyczą m.in.:

  • stopniowego wprowadzania zmiany w obszarze wykorzystywanych nośników energii (węgla i gazu) w latach 2030, 2040 i 2050,
  • zmian w kluczowych publicznych programach wsparcia renowacji budynków tj. ulga termomodernizacyjna, Rządowy Program „Czyste Powietrze”, Program „STOP SMOG”, Fundusz Termomodernizacji i Remontów, Fundusze Europejskie (w tym Pakiet Odbudowy),
  • kontynuowania wsparcia modernizacji budynków publicznych,
  • kontynuowania wsparcia modernizacji budynków jednorodzinnych oraz mieszkalnych wielorodzinnych,
  • uwzględnienia powiązania systemu wsparcia renowacji budynków z krajowym systemem ochrony powietrza przed zanieczyszczeniami poprzez współpracę między administracją rządową na poziomie centralnym, regionalnym, jednostkami samorządu terytorialnego, a także podmiotami prywatnymi,
  • tworzenia sektorowych i kompleksowych programów wsparcia, opierających się na jednolitych założeniach i wymaganiach, dzięki czemu różne narzędzia będą się uzupełniać,
  • uwzględnienia możliwości wsparcia działań towarzyszących renowacji zasobów budowlanych m.in. związanych z podniesieniem walorów otoczenia (np. realizacji lokalnych planów rewitalizacji), dostosowaniem do potrzeb osób niepełnosprawnych czy rozwojem elektromobilności (instalacja obiektów stacji ładowania pojazdów elektrycznych),
  • wprowadzenia przejrzystego systemu klas energetycznych.

Ministerstwo na uwagi czeka do dnia 26 lutego 2021 r.

Źródło: MK
Fot. Pixabay

OD I KWARTAŁU TEGO ROKU MA POWSTAWAĆ “MAPA” EMISYJNOŚCI BUDYNKÓW

P. o. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego Dorota Cabańska poinformowała, że właściciele domów od I kwartału 2021 roku będą musieli zgłaszać, czym je ogrzewają.

CEEB ma stać się narzędziem informatycznym dla samorządów, służącym do identyfikowania źródeł emisji w sektorze komunalno-bytowym oraz bazą danych nt. stanu energetycznego budynków, formach dotacji przyznanej na termomodernizację lub wymianę kotłów w budynkach.

Jako pierwszy element, który ma zacząć funkcjonować, p.o. prezesa Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wskazała deklaracje o źródłach spalania:

„To będzie pierwsza funkcjonalność, jaką w CEEB chcemy uruchomić. Prowadzimy obecnie postępowanie przetargowe w tej sprawie i jeżeli nie będzie opóźnień, to właśnie w pierwszym kwartale 2021 roku zaczniemy budować oprogramowanie umożliwiające zbieranie tych danych od właścicieli i zarządców nieruchomości. Dane, jakie będziemy zbierać, będą ograniczone do minimum, tak aby oświadczenie było możliwie proste”.

Plan zakłada, że w 2021 r. ma zostać opublikowany komunikat ministra właściwego ds. budownictwa, który ma zainicjować uruchomienie deklaracji. Następnie po trzech miesiącach (tyle wymaga ustawa) do CEEB trafią pierwsze dane. Właśnie od tego momentu właściciele będą mieli rok na przesłanie elektronicznego formularza z informacją, czym ogrzewany jest dom. Jeśli budynek zaś ma zostać dopiero oddany, taka informacja będzie musiała zostać przesłana maksymalnie na dwa tygodnie od jego uruchomienia.

Projekt został wsparty sumą ok. 30 mln zł z funduszy Unii Europejskiej.

Źródło: CIRE
Fot. Pixabay