Home Archive by category Prawy slider

Prawy slider

ECO KUTNO LAUREATEM PROGRAMU INWESTOR W KAPITAŁ LUDZKI

W marcu br. w kutnowskim przedsiębiorstwie odpowiedzialnym za dostawę ciepła systemowego w ramach programu Inwestor w Kapitał Ludzki zostało przeprowadzone niezależne badanie opinii pracowników, w którym uczestniczyło 86% osób zatrudnionych w Spółce. Realizowana polityka personalna ECO Kutno została doceniona przez pracowników, wynikiem czego decyzją Kapituły Programu Spółkę przyjęto do grona Laureatów.

Organizatorem programu jest agencja badawcza Experience Institute realizująca badania ilościowe i jakościowe z obszaru HR-u i marketingu. Program Inwestor w Kapitał Ludzki to funkcjonujący od 2002 roku pierwszy w Polsce program badawczo-certyfikacyjny, nagradzający przedsiębiorstwa za prowadzoną politykę personalną. Opiera się na wypracowanym przez lata kanonie badania mającego na celu zwrócenie uwagi na opinie pracowników na temat najważniejszych obszarów funkcjonowania organizacji. Misją programu jest przede wszystkim zwrócenie uwagi pracodawców na potrzeby pracowników, a co za tym idzie, wspieranie firm w tworzeniu przyjaznych miejsc pracy.

Wśród pracowników przeprowadza się anonimowe badanie w formie ankiety. Uzyskanie certyfikatu jest możliwe po osiągnięciu głównego indeksu programu na poziomie minimum 70%, stanowiącego jednocześnie średnią z indeksów dla pięciu badanych obszarów – minimum dla obszaru to 65%, do których należą:

  1. ogólna satysfakcja z pracy,
  2. zaangażowanie pracowników,
  3. relacje (komunikacja i współpraca),
  4. kompetencje (rozwój i obowiązki),
  5. pracownik jako ambasador.

W badaniu zrealizowanym w ECO Kutno w marcu 2021 r. wzięła udział zdecydowana większość pracowników (86%), których opinie zaowocowały przyznaniem godła programu, ponieważ próg ogólnej certyfikacji dla Spółki wyniósł 81%.

Otrzymane wyróżnienie jest szczególne, ponieważ o przyznaniu nagrody w 100% decyduje siła głosu pracowników na temat pracodawcy.

Źródło: ECO Kutno
Fot. ECO Kutno

REDUKCJA EMISJI GAZÓW CIEPLARNIANYCH O 13,3% W 2020 R.

Emisje gazów cieplarnianych przez operatorów objętych unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) spadły w 2020 r. o 13,3 proc. w porównaniu z poziomami z 2019 r. Redukcja ta wynikała ze spadku emisji z instalacji stacjonarnych o 11,2 proc. oraz spadku emisji z lotnictwa o 64,1 proc.

Lotnictwo, jako jeden z sektorów najbardziej narażonych na pandemię wirusa Covid-19, odnotowało najbardziej gwałtowny spadek emisji (-64,1 proc.). W sektorze energetycznym odnotowano spadek o 14,9 %, odzwierciedlający zarówno zmniejszone zużycie energii elektrycznej w związku z pandemią, jak i wcześniej zidentyfikowane tendencje w zakresie dekarbonizacji. Obejmują one zarówno przejście z wytwarzania energii z węgla na gaz ziemny, jak i zastępowanie paliw kopalnych odnawialnymi źródłami energii.

Emisje z przemysłu zmniejszyły się średnio o 7 %, przy czym redukcje zaobserwowano w większości sektorów, w tym w sektorze żelaza i stali (-11,7 %), cementu (-5,1 %), chemikaliów (-4 %) i rafinerii (-8,1 %). Jednak na podstawie obecnych danych nie można jeszcze określić, jaka część tych redukcji wynika ze zwiększonej wydajności emisji.

Zweryfikowane emisje gazów cieplarnianych z instalacji stacjonarnych (elektrowni i instalacji produkcyjnych) wyniosły w 2020 roku 1,331 mln ton ekwiwalentu CO2. Jest to spadek o 11,2% w porównaniu z rokiem 2019.

Zgodnie z dyrektywą EU ETS wszyscy komercyjni operatorzy statków powietrznych oraz niekomercyjni operatorzy statków powietrznych o znaczących emisjach są rozliczani za swoje emisje z lotów na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) [1] w latach 2013-2023.

Zweryfikowane emisje operatorów statków powietrznych wyniosły w 2020 roku 24,5 mln ton CO2. Było to o ok. 64,1% mniej niż 68,2 mln ton CO2 w 2019 roku. Na podstawie obecnych danych nie jest jednak możliwe określenie, jaką część tego zmniejszenia można przypisać wzrostowi wydajności emisji.

W ramach unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji wszyscy operatorzy (instalacje stacjonarne i linie lotnicze) byli zobowiązani do składania sprawozdań na temat swoich zweryfikowanych emisji w 2020 r. do dnia 31 marca 2021 r. Chociaż nie jest to jeszcze ostateczne, poziom sprawozdawczości w większości sektorów i krajów przekracza 95 proc. Dane dotyczące zweryfikowanych emisji zostały udostępnione na publicznej stronie internetowej dziennika transakcji Unii Europejskiej (EUTL) w dniu 1 kwietnia 2021 r.

Źródło: EC
Fot. EC

MNIEJ AWARII SIECI ENERGETYCZNEJ TAURONA

O ok. 18 procent rok do roku obniżają się średnio wskaźniki awaryjności sieci TAURON w ostatnich latach. Dla klientów oznacza to skrócenie czasu i mniejszą liczbę przerw w dostawach energii elektrycznej. Poprawa bezpieczeństwa zasilania to przede wszystkim efekt zrealizowanych modernizacji zmniejszających liczbę awarii oraz optymalizacji prac planowych.

Pojęcia SAIDI i SAIFI dla dystrybucji energii są ważne, ponieważ pokazują czas i liczbę przerw w dostawie energii dla klientów. Dla użytkowników energii ich systematycznie zmniejszanie przekłada się na większy komfort i bezpieczeństwo zasilania. W 2020 wskaźnik SAIDI dla przerw nieplanowanych wyniósł w TAURONIE 98,02 minut/odbiorca/rok. W 2019 roku analogiczne SAIDI wynosiło 138,68 minut/odbiorca/rok.

TAURON Dystrybucja podejmuje szereg działań powodujących szybsze, a zarazem skuteczniejsze usuwanie awarii. Modernizujemy strukturę sieci, ze szczególnym uwzględnieniem możliwości rezerwowania zasilania odbiorców. Ważne dla zmniejszenia awaryjności jest też prowadzenie wycinki drzew pod liniami napowietrznymi. Zmniejsza to istotnie liczbę awarii i ułatwia ekipom technicznym dotarcie do miejsc ich wystąpienia – mówi Robert Zasina, prezes zarządu TAURON Dystrybucja.

Przykładem zastosowania nowych technologii, przyspieszających zlokalizowanie miejsc potencjalnej awarii jest zastosowanie fotografii lotniczych wysokiej rozdzielczości, skaningu laserowego i termowizji podczas oblotów linii energetycznych helikopterami. Obloty pozwalają na sprawną lokalizację miejsc zagrożonych awarią, tj. miejsc uszkodzenia elementów sieci lub zbliżenia się linii drzew.

Zmniejszeniu awaryjności sieci służy wdrożenie specjalnych programów ograniczających liczbę i czasy trwania przerw nieplanowych. Są to m.in. wymiana napowietrznych linii SN (średnie napięcie) z przewodami gołymi na linie kablowe lub linie z przewodami w osłonie, modernizacja najbardziej awaryjnych odcinków sieci oraz skracanie ciągów SN poprzez dobudowy linii i stacji WN/SN.

Kolejny obszar działań TAURON Dystrybucja wpływających na wartość wskaźników awaryjności to automatyzacja i monitorowanie sieci, budowa nowoczesnych kanałów łączności na potrzeby sterowania pracą sieci oraz analiz parametrów pracy sieci w czasie rzeczywistym i wykorzystywanie systemów, które sygnalizują awarię oraz umożliwiają zdalne sterowanie łącznikami.

W ostatnich latach coraz częściej stosowane są nowoczesne rozwiązania skracające czas i zmniejszające liczbę przerw planowych, koniecznych przy realizacji zadań inwestycyjnych, remontowych lub przyłączeniowych.

Do czasowego zasilania klientów w coraz większym zakresie wykorzystujemy agregaty prądotwórcze i stacje tymczasowe. Ponadto z roku na rok zwiększa się udział prac realizowanych w technologii prac pod napięciem, a więc prac wykonywanych na czynnych liniach energetycznych w specjalnej technologii i z zachowaniem szczególnych środków ostrożności – wyjaśnia prezes Zasina.

Poza tymi działaniami w spółce następuje optymalizacja wyłączeń planowych, co oznacza, że jedno wyłączenie wykorzystywane jest do przeprowadzenia kilku prac przez służby spółki i wykonawców zewnętrznych. Istotne jest również zasilanie odbiorców z obwodów rezerwowych. Pozwala na to rozbudowa sieci elektroenergetycznej oraz zabudowa w niej łączników starowanych zdalnie, umożliwiających wykonanie szybkich przełączeń i zasilanie klientów z innych obwodów.

W efekcie wskaźnik SAIDI dla przerw planowanych w 2020 r. wyniósł 26,2 minuty/odbiorca/rok wobec 40,37 minut/odbiorca/rok w roku 2019.

Źródło: Tauron
Fot. Pixabay

PSZCZYNA OBJĘTA KOLEJNYM ANTYSMOGOWYM PILOTAŻEM NFOŚIGW

Pszczynie na Śląsku, jako jednej z najbardziej zanieczyszczonych gmin w Polsce, od 16 kwietnia br. realizowany będzie kolejny – obok ogłoszonego dwa dni temu dla województwa zachodniopomorskiego – antysmogowy pilotaż Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Na wymianę kopciuchów i termomodernizację wielorodzinnych budynków mieszkalnych (3-20 lokali) zarezerwowano 6 mln zł. Dodatkowe środki trafią bezpośrednio do gminy na działania informacyjno-promocyjne.

Na podstawie rocznej oceny jakości powietrza za 2019 r., przygotowanej przez Główny Inspektorat Ochrony Środowiska, opracowano listę 261 najbardziej zanieczyszczonych gmin w Polsce, gdzie występują równocześnie przekroczenia poziomu dopuszczalnego dla pyłu zawieszonego PM10 i PM2,5 oraz poziomu docelowego dla benzo(a)pirenu oznaczanego w pyle PM10.

„Z myślą o tych gminach uruchamiamy pilotaż w Pszczynie. Chcemy sprawdzić na ile nasze dodatkowe wsparcie – razem z wdrażanymi już programami »Czyste Powietrze« i »Stop Smog« – pomoże mieszkańcom w walce ze smogiem. Mam nadzieję, że z doświadczeń tego pilotażu skorzystają inne gminy, które też znajdują się w zestawieniu GIOŚ” – mówi minister klimatu i środowiska Michał Kurtyka.

„Liczę, że wnioski, które wyciągniemy z tego pilotażu w Pszczynie pozwolą nam w sposób bardziej efektywny realizować walkę z niską emisją na różnych szczeblach i poziomach oraz w różnych typach budynków. Również dodatkowe wsparcie na promocję da nam odpowiedź na pewne pytania związane z efektywnością programu Czyste Powietrze” – mówi pełnomocnik premiera ds. programu Czyste Powietrze Bartłomiej Orzeł.

„Przygotowując założenia tego pilotażu oszacowaliśmy, że jego efektem końcowym powinna być poprawa efektywności energetycznej w ok. 20 wielorodzinnych budynkach mieszkalnych i 140 lokalach mieszkalnych. Liczymy na wymianę minimum 280 nieefektywnych źródeł ciepła na paliwo stałe. Na ten cel zarezerwowaliśmy 6 mln zł, po które mogą sięgać właściciele lub współwłaściciele lokali mieszkalnych oraz wspólnoty mieszkaniowe” – wylicza prezes NFOŚiGW prof. Maciej Chorowski.

Wyróżnikiem pszczyńskiego pilotażu będzie rezygnacja ze wsparcia dla źródeł węglowych i mniej efektywnych kotłów na pellet, a także wyższe wsparcie na ogrzewanie pompą ciepła i elektryczne w lokalach mieszkalnych w stosunku do proponowanego w ramach programu Czyste Powietrze” – tłumaczy wiceprezes NFOŚiGW Paweł Mirowski.

W podstawowym poziomie dofinansowania – obejmującym wnioskodawców z dochodami do 100 000 zł rocznie – będzie można otrzymać od 30% do nawet 60% kosztów kwalifikowanych w zależności od zakresu realizowanego przedsięwzięcia, maksymalnie do:

  • 25 tys. zł w przypadku wymiany źródła ciepła na pompę ciepła powietrze/woda oraz inwestycji obejmującej swoim zakresem wymianę stolarki okiennej/drzwiowej lub montaż wentylacji;
  • do 18 tys. zł jeśli będą to inne źródła ciepła albo podłączenie do efektywnego źródła ciepła w budynku połączone z zadaniami z zakresu wymiany stolarki okiennej/drzwiowej lub montażem wentylacji;
  • do 5 tys. zł jeśli przeprowadzona będzie tylko wymiana stolarki okiennej/drzwiowej lub zakup i montaż wentylacji, bez wymiany źródła ciepła.

W podwyższonym poziomie dofinansowania – dla gospodarstw domowych wieloosobowych z przeciętnym miesięcznym dochodem na jednego członka nie przekraczającym kwoty 1400 zł/os., a w przypadku gospodarstw jednoosobowych 1960 zł – będą to odpowiednio dla zakresów przeprowadzonych prac opisanych powyżej bezzwrotne dotacje w wysokości do: 33, 25 i 10 tys. zł, maksymalnie do 70% kosztów kwalifikowanych zrealizowanej inwestycji.

W przypadku wspólnot mieszkaniowych możliwe będzie sfinansowanie przedsięwzięcia do 70% kosztów kwalifikowanych, w przedziale 40-290 tys. zł, w zależności od: rodzaju przedsięwzięcia (wymiana źródła ciepła lub brak wymiany), rozwiązania technicznego ogrzewania w budynku (źródło wspólne lub indywidualne), liczby lokali w budynku (od 3 do 20) objętych działaniami proekologicznymi oraz zastosowania instalacji fotowoltaicznej. Najwyżej premiowane są przedsięwzięcia obejmujące swoim zakresem montaż urządzeń OZE, czyli zastosowanie pompy ciepła wraz z ociepleniem ścian budynku.

Jeśli w budynku/lokalu mieszkalnym prowadzona jest działalność gospodarcza, to dotacja będzie pomniejszana proporcjonalnie do zajmowanej powierzchni na jej prowadzenie (jeśli powierzchnia przeznaczona dla działalności gospodarczej przekracza 30% – przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do dofinansowania), a jeśli budynek/lokal mieszkalny wyposażony jest w inne źródło ciepła niż na paliwo stałe lub źródło na paliwo stałe spełniające wymagania minimum klasy 5 normy EN 303-5, wówczas dotacja możliwa będzie tylko na docieplenie lub wymianę stolarki okiennej/drzwiowej oraz zakup i montaż wentylacji. Po zakończeniu przedsięwzięcia w budynku/lokalu mieszkalnym nie będą mogły być użytkowane źródła ciepła na paliwo stałe o klasie niższej niż 5, ponadto wszystkie źródła ciepła muszą spełniać docelowe wymagania uchwały antysmogowej dla województwa śląskiego.

Za nabór prowadzony w trybie ciągłym odpowiedzialny będzie Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach. Pszczyński pilotaż startuje 16 kwietnia 2021 r. i przewiduje dodatkowe 70 tys. zł dotacji dla gminy na działania informacyjno-promocyjne skierowane do mieszkańców.

Żeby z tego skorzystać, potrzebny będzie odpowiedni wniosek gminy i spełnienie dwóch warunków. Po pierwsze chodzi o zobowiązanie Pszczyny do współfinansowania przedsięwzięć w ramach programu „Czyste Powietrze” i w ramach pilotażu, z wykorzystaniem innych środków publicznych w okresie realizacji tego pilotażu. Po drugie musi nastąpić wyłączenie ze współfinansowania środkami gminnymi kotłów na paliwa stałe z wyjątkiem kotłów zgazowujących drewno oraz kotłów na pellet o podwyższonym standardzie.

„Od początku funkcjonowania programu »Czyste Powietrze« przyznaliśmy mieszkańcom Pszczyny niemal 8 milionów złotych dofinansowania na wymianę starych kopciuchów i termomodernizację domów jednorodzinnych. Pszczyna jest jednak jedną z najbardziej zanieczyszczonych gmin na Śląsku. Jestem przekonany, że dzięki wdrożeniu tego pilotażowego programu tempo wymiany nieefektywnych kotłów znacząco się zwiększa” – wyjaśnia prezes WFOŚiGW w Katowicach Tomasz Bednarek.

Pilotaż będzie realizowany ze środków NFOŚiGW, w latach 2021-2024, ale umowy z beneficjentami będą podpisywane do 31 marca 2022 r.

„Program pilotażowy to kolejne solidne wsparcie finansowe dla mieszkańców gminy Pszczyna planujących wymianę starych kotłów węglowych. Od lat gmina pomaga przy takich inwestycjach i zachęca do proekologicznych działań zmierzających w kierunku poprawy jakości powietrza. W wielu domach wciąż korzysta się z tzw. kopciuchów. Naszym celem jest ich wyeliminowanie i jak najszybsze zastąpienie źródłami energii przyjaznymi środowiska” – podsumowuje burmistrz Pszczyny Dariusz Skrobol.

Źródło: NFOŚiGW
Fot. Pixabay

PAS URUCHAMIA LICZNIK WARSZAWSKICH KOPCIUCHÓW! I ODLICZA DNI DO ZAKAZU

Polski Alarm Smogowy uruchomił dziś licznik warszawskich „kopciuchów”. W centrum Warszawy, na ekranie reklamowym LED, przez kolejne 20 miesięcy będą wyświetlane aktualizowane dane na temat liczby pozostałych do wymiany „kopciuchów” oraz liczby dni jaka została do wejścia w życie uchwały antysmogowej. Zgodnie z jej zapisami mieszkańcy mają czas do końca 2022 roku na wymianę starych kotłów. PAS chce w ten sposób zmobilizować mieszkańców Warszawy do szybszej wymiany kotłów, a Urząd Miasta do intensywnego działania.

Według szacunków Urzędu Miasta Warszawa w stolicy działa 15 tysięcy „kopciuchów” – pozaklasowych kotłów na węgiel i drewno. Do zakończenia procesu ich likwidacji lub wymiany na inne źródła ciepła zostało tylko niecałe dwadzieścia miesięcy. Stąd decyzja o uruchomieniu Licznika Kopciuchów dla Warszawy. Liczba kotłów pozostałych do wymiany będzie aktualizowana co miesiąc. Ekranowi LED towarzyszy strona internetowa LicznikKopciuchow.pl, na której będzie można dowiedzieć się o dostępnych dopłatach do wymiany kotłów i obowiązującej uchwale antysmogowej.

W 2020 roku wymieniono 186 pieców w lokalach miejskich i 525 w lokalach prywatnych (źródło: UM Warszawa, luty 2021 r.). Przy zachowaniu takiego tempa nie uda się doprowadzić do likwidacji wszystkich starych kotłów w terminie ujętym w uchwale antysmogowej. Konieczne jest więc przyspieszenie tempa wymiany, co nie będzie możliwe bez kampanii informacyjnej na temat obowiązującego prawa i dostępnych dopłat z Urzędu Miasta st. Warszawy. Niestety władze nie prowadzą intensywnych działań informujących o uchwale antysmogowej, konieczności wymiany kotłów i możliwych do pozyskania na ten cel dotacjach.

„Mamy nadzieję, że Licznik Kopciuchów zmobilizuje nie tylko mieszkańców Warszawy do wymiany kotłów na węgiel i drewno emitujących ogromne ilości zanieczyszczeń” – mówi Piotr Siergiej, rzecznik Polskiego Alarmu Smogowego – „ale również zdopinguje władze miasta do prowadzenia intensywnej kampanii informacyjnej o wchodzącym za 2 lata zakazie użytkowania kopciuchów oraz dotacjach do instalacji nowego systemu grzewczego”.

Źródło: PAS
Fot. Pixabay

CZYSTA DECYZJA – RUSZA NABÓR WNIOSKÓW NA WYMIANĘ „KOPCIUCHÓW”

Inwestycja planowana jest do współfinansowania ze środków unijnych w ramach projektu grantowego pn. „Wymiana węglowych źródeł ciepła szansą na poprawę powietrza w Tychach”. To już kolejny program wymiany starych, źródeł ciepła na nowe, bardziej ekologiczne. Sprawdź, jakie warunki trzeba spełnić, by z niego skorzystać.

Chodzi o dotację do wymian węglowych źródeł ciepła w należących do mieszkańców budynkach poddanych częściowej termomodernizacji. Regulamin dotyczy projektu “Wymiana źródeł ciepła w budynkach jednorodzinnych na terenie miasta Rybnika”, przewidzianego do dofinansowania ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego województwa śląskiego na lata 2014-2020.

Zgodnie z informacjami tyskich samorządowców, procedura rozstrzygnięcia konkursu RPO ujmującego ich projekt nastąpi w grudniu br. Oznacza to, że umowy miasta z mieszkańcami będą mogły być podpisywane najwcześniej w I kw. 2022 r. W związku z tym dofinansowanie kierowane będzie do mieszkańców, którzy planują wymianę źródła ciepła w 2022 r., względnie do końca czerwca 2023 r.

Dotację będzie mógł dostać każdy mieszkaniec, który spełni jednocześnie dwa warunki. Przede wszystkim posiada i zlikwiduje kocioł węglowy klasy 3 lub bezklasowy oraz zastąpi go jednym z poniższych niskoemisyjnych źródeł ciepła: przyłączeniem budynku do sieci ciepłowniczej lub kotłem gazowym (tylko w przypadku braku możliwości podłączenia budynku do sieci ciepłowniczej lub gdy podłączenie takie nie jest uzasadnione ekonomicznie), albo też kotłem na biomasę (tylko w przypadku braku możliwości podłączenia do sieci ciepłowniczej i gazowej lub gdy podłączenie to nie jest uzasadnione ekonomicznie).

Zgodnie z wprowadzoną w 2017 r. regionalną uchwałą antysmogową do końca 2021 r. w całym województwie śląskim należy zlikwidować niespełniające norm piece używane powyżej 10 lat.

Źródło: UM Tychy, CIRE
Fot. Pixabay

OD 22 KWIETNIA MOŻNA SIĘ STARAĆ O DOTACJE NA WNIOSKI LIFE

Tegoroczny nabór do „Inkubatora wniosków LIFE” potrwa do 15 czerwca br. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej rozszerzył katalog beneficjentów oraz zwiększył wysokość dotacji na przygotowanie wniosków z 50 do 80 tys. zł, lecz nie więcej niż 0,6 proc. kosztów projektu. Zaplanowano też serię bezpłatnych szkoleń na temat Programu LIFE.

Oferta NFOŚiGW jest skierowana do wszystkich (pozabudżetowych) podmiotów mogących korzystać z Programu LIFE. Kwota dofinansowania w formie dotacji na przygotowanie wniosku w tym roku jest o 30 tys. zł wyższa niż w 2020 r. i wynosi 80 tys. zł, lecz nie więcej niż 0,6% kosztów kwalifikowanych przedsięwzięcia LIFE. Dodano również wymóg współpracy międzynarodowej oraz innowacyjnego charakteru w skali Unii Europejskiej dla większości projektów (wyjątkiem są m.in. projekty z zakresu ochrony przyrody). Oznacza to, że NFOŚiGW wesprze przygotowanie projektów innowacyjnych o szerokim zasięgu międzynarodowym, które mają większe szanse w konkursie Komisji Europejskiej.

Nabór ciągły do „Inkubatora wniosków LIFE” (w ramach programu priorytetowego NFOŚiGW „Współfinansowanie Programu LIFE”) będzie trwał od 22.04.2021 r. do 15.06.2021 r. wnioskodawcy będą mogli się ubiegać o dofinansowanie prac związanych z przygotowaniem wniosków do Programu LIFE, które zostaną złożone do Komisji Europejskiej w tegorocznym naborze. Składanie wniosków odbywać się będzie za pośrednictwem generatora wniosków o dofinansowanie (GWD).

NFOŚiGW przygotowuje również serię webinariów dotyczących kryteriów naboru, warunków udzielenia dofinansowania oraz oczekiwań NFOŚiGW względem składanych w ramach „Inkubatora” wniosków. Pierwsze z nich odbędzie się już 29 kwietnia, kolejne planowane są na maj i czerwiec.

Program LIFE to zarządzany przez Komisję Europejską instrument finansowy, który wspiera realizację innowacyjnych, z pewnymi wyjątkami, projektów z zakresu ochrony środowiska i ochrony klimatu. Rozpoczęła się nowa edycja programu w ramach nowej perspektywy finansowej 2021-2027.

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej pełni funkcję Krajowego Punktu Kontaktowego Programu LIFE. Oferuje potencjalnym beneficjentom wsparcie w postaci dodatkowych narzędzi już na etapie przygotowania wniosków. Są to m.in. „Inkubator wniosków LIFE”(umożliwiający dofinansowanie przygotowania aplikacji), jak również znaczące wsparcie merytoryczne w formie szkoleń i konsultacji.

Dzięki montażowi finansowemu środków z Programu LIFE (60%) i NFOŚiGW (35%) w naborach 2021 oraz 2022 roku można uzyskać dofinansowanie w formie dotacji nawet do 95% kosztów kwalifikowanych przedsięwzięcia. Jednak w latach kolejnych wsparcie ze strony NFOŚiGW będzie stopniowo malało, po 5% co dwa lata, do poziomu 20% kosztów kwalifikowanych w 2027 roku. Wsparcie finansowe Komisji Europejskiej w ramach programu LIFE udzielane przedsiębiorcom nie jest traktowane jako pomoc publiczna.

Źródło: NFOŚiGW
Fot. Pixabay

CORAZ BLIŻEJ ŚCIEŻKA BANKOWA W „CZYSTYM POWIETRZU”

„Zwiększamy dostępność programu “Czyste Powietrze”. Współpraca z bankami poszerza nasze kanały dystrybucji dotacji na wymianę starych nieefektywnych źródeł ciepła i termomodernizację domów jednorodzinnych” – mówi minister klimatu i środowiska Michał Kurtyka o podpisanych dzisiaj przez Narodowy i wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej umowach z bankami, które planują uruchomić kredyty antysmogowe. Łączny budżet, w ramach którego banki będę przekazywać do wfośigw wnioski o dotację z przeznaczeniem na częściową spłatę kapitału kredytów na przedsięwzięcia realizowane zgodnie z programem „Czyste Powietrze”, to 1,5 mld zł.

„Jesteśmy coraz bliżej uruchomienia tzw. ścieżki bankowej w programie “Czyste Powietrze”. Udzielenie przez banki pierwszych kredytów z dotacją planowane jest w połowie tego roku. Do tego niezbędne jest zakończenie trwających jeszcze prac nad systemami IT, przeszkolenie doradców bankowych oraz uruchomienie Ekologicznego Funduszu Poręczeń i Gwarancji w Banku Gospodarstwa Krajowego zasilanego środkami z NFOŚiGW, stanowiącego system gwarancyjny udzielanych przez banki »zielonych« kredytów w programie” – wyjaśnia prezes NFOŚiGW prof. Maciej Chorowski.

„Z ośmiu banków, które jako pierwsze wyraziły chęć wspólnego wdrażania programu »Czyste Powietrze«, siedem – pokrywających swoim zasięgiem cały kraj przez ponad trzy i pół tysiąca placówek – podpisało stosowne umowy, ale już prowadzimy rozmowy z kolejnymi bankami komercyjnymi, zainteresowanymi wprowadzeniem kredytu antysmogowego” – zapowiada prezes Związku Banków Polskich Krzysztof Pietraszkiewicz.

Banki, które jako pierwsze wprowadzą ścieżkę bankową towarzyszącą programowi „Czyste Powietrze” to: Alior Bank, BNP Paribas Bank Polska, Bank Ochrony Środowiska, Bank Polskiej Spółdzielczości i zrzeszone Banki Spółdzielcze, Credit Agricole Bank Polska, Santander Consumer Bank oraz Banki Spółdzielcze SGB.

Dostępne środki dla banków – łącznie do 1,5 mld zł – rozdzielono proporcjonalnie, w oparciu o wolumen planowanej na lata 2021-2022 akcji kredytowej. Banki będą miały możliwość elastycznego dysponowania przyznanym limitem w tym czasie.

Warunkiem przystąpienia do programu „Czyste Powietrze” było zapewnienie przez banki możliwości składania wniosków o kredyt w ramach programu w każdym województwie. Podpisane dzisiaj umowy gwarantują Polakom dostęp do placówek bankowych w całym kraju, gdzie do dyspozycji będą przeszkoleni przez NFOŚiGW doradcy, którzy udzielą niezbędnych informacji i pomogą w złożeniu wniosku o kredyt i dotację na częściową spłatę kapitału zaciągniętego kredytu w danym banku. To oznacza, że wnioskodawca załatwi wszystko w jednym „okienku” bankowym, ponieważ bank – po wyrażeniu zgody przez wnioskodawcę – prześle za niego wniosek o dotację do właściwego terytorialnie wfośigw.

Przygotowywana ścieżka bankowa w „Czystym Powietrzu” przewiduje objęcie kredytów gwarancjami z Ekologicznego Funduszu Poręczeń i Gwarancji. Dzięki gwarancjom BGK banki będą mogły zaproponować lepsze warunki kredytu przeznaczonego na finansowanie inwestycji zgodnych z programem m.in. przez rezygnację z wymogu stosowania dodatkowych zabezpieczeń.

Źródło: NFOŚiGW
Fot. Unsplash

DALSZY ROZWÓJ GEOTERMALNEGO SYSTEMU CIEPŁOWNICZEGO W STOLICY WĘGIER

Lokalne przedsiębiorstwo ciepłownicze FŐTÁV i islandzka grupa Arctic Green Energy podpisały umowę o współpracy w zakresie budowy geotermalnych bloków ciepłowniczych w Budapeszcie o mocy od 10 MW do 20 MW.

Pierwszy projekt geotermalny na dużą skalę ma zostać zainstalowany i zintegrowany z dostawami ciepła w stolicy Węgier. Miejskie przedsiębiorstwo ciepłownicze FŐTÁV Nonprofit podpisało umowę o współpracy z Arctic Green Energy z Islandii w celu dodania od 10 MW do 20 MW do systemu ciepłowniczego.

Umowa obejmuje poszukiwanie potencjalnych lokalizacji, uzyskanie niezbędnych pozwoleń oraz ogólne przygotowania techniczne, ekonomiczne i prawne, podały oba podmioty. Zgodnie z Programem Zielonej Energetyki Cieplnej, Węgry zamierzają zmniejszyć udział gazu ziemnego w produkcji ciepła z 70% do 50% do 2030 roku.

Unia Europejska wyznaczyła cel 32% udziału energii wytwarzanej ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto i zaproponowała redukcję emisji gazów cieplarnianych o 55% do 2030 roku w stosunku do poziomu zarejestrowanego w 1990 roku.

Projekt geotermalny w Budapeszcie może zaoszczędzić do 21.000 ton emisji dwutlenku węgla rocznie, zgodnie z ogłoszeniem. W tym środkowoeuropejskim kraju produkcja ciepła jest regulowana cenami administracyjnymi, więc ceny dla geotermalnych jednostek wytwórczych będą również kontrolowane przez węgierski Urząd Regulacji Energetyki i Użyteczności Publicznej.

W dłuższej perspektywie, FŐTÁV zamierza zainstalować 150 MW do 200 MW mocy w geotermalnych jednostkach wytwarzania ciepła w Budapeszcie. Spółka jest otwarta na inne przedsięwzięcia z Arktyką i innymi partnerami.

Islandzki deweloper i operator zielonej energii powiedział, że posiada 508 węzłów cieplnych i 4,1 GW mocy produkcyjnej energii cieplnej, obsługując 50 milionów metrów kwadratowych. Ma również duże plany ekspansji w Polsce, Niemczech i innych krajach europejskich. Ponadto, jej największym biznesem jest spółka joint venture z Sinopec w Chinach, w której posiada 49% udziałów. Arctic twierdzi, że firma ma 35% udziału w rynku w tym najludniejszym kraju.

Źródło: Balkan Green Energy News
Fot. Pixabay

WODÓR – SIŁA NAPĘDOWA ZIELONEJ REWOLUCJI

W czasach, gdy coraz więcej krajów deklaruje neutralność klimatyczną, świat musi znaleźć rozwiązania pozwalające na dekarbonizację każdej części naszej gospodarki. Wodór jest słowem na ustach wszystkich, a za tym szumem stoją dobre powody. Ze względu na swoją wieloaspektową i wszechstronną naturę, może on odegrać kluczową rolę w stawianiu czoła nadchodzącym wyzwaniom. Z jednej strony, może służyć jako nośnik energii lub surowiec. Z drugiej strony, może być wykorzystywany do magazynowania sezonowej odnawialnej energii elektrycznej. Wodór ma duży potencjał, aby ułatwić dekarbonizację “trudnych do dekarbonizacji” i energochłonnych sektorów przemysłu, takich jak sektor stalowy. Ponadto może on być wykorzystywany jako ekologiczne paliwo dla pojazdów ciężarowych o dużej ładowności, w przypadku których obecnie istniejące technologie akumulatorów elektrycznych są niepraktyczne.

W miarę jak UE będzie odchodzić od zależności od paliw kopalnych, wodór będzie odgrywał kluczową rolę w naszych przyszłych systemach energetycznych oraz w realizacji celu określonego w Europejskim Zielonym Pakcie, jakim jest osiągnięcie neutralności pod względem emisji dwutlenku węgla w UE do roku 2050. Dzięki połączeniu odnawialnych źródeł energii, inteligentnego magazynowania, efektywności energetycznej i elastycznych sieci najnowsze modele szacują, że czysta i zrównoważona energia może być dostarczana na skalę i w szybkim tempie – a wielu ekspertów przewiduje, że wodór będzie w samym sercu tego przejścia. Jednak pierwszym pytaniem jest, jaka forma wodoru najlepiej nadaje się do realizacji naszych ambicji klimatycznych.

Różne rodzaje wodoru i jego możliwości

Wodór jest najobficiej występującym pierwiastkiem w naszym wszechświecie, jednak stanowi on jedynie niewielki ułamek globalnego koszyka energetycznego w UE i poza nią. Obecnie mniej niż 2% zużycia energii w Europie pochodzi z wodoru, a jest on wykorzystywany głównie do wytwarzania produktów chemicznych, takich jak tworzywa sztuczne i nawozy. Co więcej, prawie cały ten wodór – godne uwagi 96% – jest wytwarzany z gazu ziemnego, emitując w tym procesie znaczne ilości CO2 . Pierwszym wyzwaniem jest zatem sposób dekarbonizacji produkcji wodoru.

Mówiąc prościej, do produkcji wodoru potrzebne jest pierwotne źródło energii. To źródło energii i zastosowany proces decydują o tym, jak czysty – lub brudny – jest produkt końcowy. Wodór pochodzący z paliw kopalnych, pozyskiwany z gazu ziemnego, jest często określany mianem wodoru szarego i jest obecnie najpowszechniej stosowanym rodzajem wodoru. Wodór o niskiej zawartości węgla, często określany jako wodór niebieski, jest również wytwarzany z gazu ziemnego, ale CO2 emitowany podczas jego produkcji jest wychwytywany i przechowywany pod ziemią, co sprawia, że jest to czystsza opcja o niższej emisji.

Podczas gdy wodór niskoemisyjny może odegrać ważną rolę przejściową, zastępując wodór szary, najczystszą opcją ze wszystkich jest wodór odnawialny, często określany jako wodór zielony. Powstaje on w wyniku przepuszczenia energii ze źródeł odnawialnych, takich jak wiatr i energia słoneczna, przez elektrolizer, a jedynym produktem ubocznym jest woda. W związku z tym jego produkcja jest prawie bezemisyjna, dlatego też jest to forma produkcji wzbudzająca największe zainteresowanie – ze strony decydentów, naukowców i inwestorów.

Obniżenie emisyjności naszego przemysłu

Po określeniu preferowanej przez nas formy wodoru UE zastanawia się obecnie, w jaki sposób zwiększyć opłacalność produkcji, transportu i zużycia wodoru odnawialnego, aby wykorzystać elastyczność i wszechstronność tego źródła energii w procesie przechodzenia na czystą energię.

Energochłonne sektory przemysłu, które nie są w stanie obniżyć emisyjności poprzez bezpośrednią elektryfikację, poszukują bardziej ekologicznych i neutralnych pod względem emisji dwutlenku węgla nośników energii. Odnawialny wodór oferuje zatem obiecującą i realistyczną perspektywę produkcji ekologicznej stali lub nawozów do roku 2030. W transporcie – biorąc pod uwagę ograniczenia i koszty obecnych technologii akumulatorowych, sektory lotnictwa, żeglugi i przewozu towarów ciężkich poszukują neutralnych pod względem emisji dwutlenku węgla opcji napędzania długodystansowych przewozów.

Ponieważ UE jest zaangażowana w zwiększanie globalnego wykorzystania odnawialnych źródeł energii, wodór odnawialny idzie w parze z sektorem energii elektrycznej, który jest coraz bardziej zdominowany przez wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych. Pomaga on w długoterminowym i wielkoskalowym magazynowaniu energii ze źródeł odnawialnych, a także zapewnia systemowi energetycznemu natychmiastową elastyczność. Potencjał magazynowania wodoru, głównie w kawernach solnych, które są obecnie wykorzystywane do magazynowania gazu ziemnego, jest szczególnie korzystny dla sieci energetycznych, ponieważ pomaga zrównoważyć podaż i popyt na energię elektryczną w przypadku zbyt dużej lub niewystarczającej produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych.

Strategia UE w zakresie wodoru i inwestycje długoterminowe

Europejski Zielony Ład łączy w sobie podwójny wysiłek, jakim jest ograniczenie emisji gazów cieplarnianych i przygotowanie europejskiego przemysłu do gospodarki neutralnej dla klimatu. W tym kontekście wodór został uznany za kluczowy czynnik umożliwiający rozwiązanie obu tych problemów i ewolucję naszych systemów energetycznych.

W tym celu Komisja uruchomiła w lipcu zeszłego roku dwie różne inicjatywy – strategię integracji systemów energetycznych i oddzielną strategię dotyczącą wodoru. Pierwsza strategia określa, w jaki sposób uczynić nasz system energetyczny bardziej elastycznym, w którym energia może być swobodnie wymieniana pomiędzy konsumentem a producentem oraz pomiędzy różnymi sektorami końcowego wykorzystania energii, a także w którym nowe technologie mogą być wspierane i łatwiej integrowane z rynkiem energetycznym, wspierając neutralny klimatycznie system energetyczny, którego sednem jest odnawialna energia elektryczna, obiegowość oraz odnawialne i niskoemisyjne paliwa. W drugiej strategii bardziej szczegółowo omówiono niezbędne działania mające na celu uczynienie odnawialnego i niskoemisyjnego wodoru kluczowym surowcem w systemie energetycznym.

UE zobowiązała się do zwiększenia udziału odnawialnych źródeł energii, a zobowiązanie to przekłada się na coraz większy udział energii odnawialnej w jej koszyku. Ponadto oczekuje się, że w najbliższych latach jej koszt będzie nadal spadał. W tym kontekście strategia dotycząca wodoru analizuje potencjał wodoru odnawialnego w zakresie dekarbonizacji gospodarki UE w sposób efektywny kosztowo, nakreślając szereg działań wspierających produkcję, transport i tworzenie popytu na ten wodór w miarę wzrostu udziału energii odnawialnej.

Odnawialny wodór nie tylko ma potencjał, aby wspierać naszą przyszłą energię elektryczną opartą na odnawialnych źródłach energii. Dzięki silnej pozycji przemysłowej Europy w produkcji elektrolizerów może on również przyczynić się do tworzenia nowych miejsc pracy i wzrostu gospodarczego w UE, co będzie miało decydujące znaczenie w procesie wychodzenia z kryzysu COVID-19. Dlatego też w strategii dotyczącej wodoru przedstawiono również wizję, w jaki sposób UE może zainstalować w Europie co najmniej 6 GW odnawialnych elektrolizerów wodoru do 2024 r. i 40 GW do 2030 r.

Natychmiastowe i długoterminowe inwestycje są podstawowym pierwszym krokiem, aby wodór ze źródeł odnawialnych mógł się w pełni rozwinąć i zapewnić przemysłowi europejskiemu przewagę na coraz bardziej konkurencyjnym rynku światowym. W przyszłym budżecie UE Komisja podkreśla potrzebę odblokowania inwestycji w kluczowe czyste technologie i łańcuchy wartości, w tym w czysty wodór. Zostało to wzmocnione w dodatkowych środkach mających na celu wsparcie europejskiej odbudowy po pandemii COVID-19, co podkreśla fakt, że odbudowa może iść w parze z naszymi ambicjami w zakresie dekarbonizacji. W tym celu Komisja przygotowała inicjatywę “Power Up”, która ma zachęcić państwa UE do wykorzystania europejskich środków na naprawę gospodarczą do inwestowania w większą ilość odnawialnych źródeł energii i produkcję wodoru ze źródeł odnawialnych. Oprócz środków mających na celu pobudzenie inwestycji, tak zwany pakiet Komisji Europejskiej “fit-for-55-package”, który będzie obejmował wnioski polityczne dotyczące ograniczenia emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 55% do 2030 r., będzie również obejmował wnioski polityczne dotyczące stworzenia dobrze funkcjonującego rynku wodoru w UE.

Projekty, badania i innowacje w dziedzinie wodoru

Poza określeniem wytycznych politycznych i strategicznych dotyczących wodoru, UE wspiera również wiele projektów i inicjatyw w tej dziedzinie. Kluczowym z nich jest europejski sojusz na rzecz czystego wodoru, ogłoszony jako część nowej strategii przemysłowej dla Europy w marcu 2020 r. i uruchomiony 8 lipca 2020 r., w tym samym czasie co strategia wodorowa UE.

Sojusz ten skupia przemysł, krajowe i lokalne władze publiczne, społeczeństwo obywatelskie i inne zainteresowane strony. Jego celem jest ambitne wdrożenie technologii wodorowych do 2030 r., łączące produkcję wodoru ze źródeł odnawialnych i niskoemisyjnych, zapotrzebowanie w przemyśle, mobilność i inne sektory oraz przesył i dystrybucję wodoru. Do sojuszu przystąpiło już ponad 1000 zainteresowanych stron, które mogą teraz zgłaszać swoje projekty i zwiększać liczbę możliwych do zainwestowania projektów wodorowych.

Ponadto UE promuje również kilka projektów badawczych i innowacyjnych dotyczących wodoru w ramach programu “Horyzont 2020”. Projektami tymi zarządza Wspólne Przedsiębiorstwo na rzecz Technologii Ogniw Paliwowych i Technologii Wodorowych (FCH JU), będące wspólnym partnerstwem publiczno-prywatnym wspieranym przez Komisję Europejską. Obejmują one finansowany przez UE projekt Djewels, w ramach którego powstanie elektrolizer o mocy 20 MW, który pomoże zapewnić klientom tani ekologiczny wodór, oraz STORE&GO, który wspiera nowe technologie wprowadzania odnawialnego metanu do sieci gazowej, a tym samym pomaga zapewnić zrównoważone dostawy energii w Europie.

Ponadto projekt Hybrit na północy Szwecji jest dobrym przykładem tego, jak wodór może pomóc w ekologizacji naszego przemysłu, ponieważ wykorzystuje on wodór pochodzący z odnawialnej energii elektrycznej zamiast węgla do produkcji bezemisyjnego żelaza i stali. W podobnym duchu, elektrolizer o mocy 6 MW opracowany w ramach finansowanego przez UE projektu H2 dostarcza ekologiczny wodór do huty stali w Linz w Austrii, a także świadczy usługi sieci elektrycznej dzięki elastycznemu zużyciu energii.

Źródło: EC
Fot. EC